Το να ακούς μια αληθινή ιστορία είναι πιο σημαντικό από όλα τα στατιστικά. Η δύναμη της αφήγησης είναι το κλειδί για την πρόληψη και την αποδοχή. Ας μιλήσουμε ανοιχτά!

Είχαμε αναβάλει ένα ταξίδι εξαιτίας της διάγνωσης. Μόλις ο γιατρός έδωσε το ΟΚ κλείσαμε εισιτήρια για την επόμενη κιόλας εβδομάδα. Δεν το αναλύσαμε, ούτε καν το σκεφτήκαμε. Ήταν η πρώτη πράξη ελευθερίας μετά το αρχικό σοκ. Εκείνο το ταξίδι αποδείχτηκε ένα από τα σημαντικότερα της ζωής μας

Πάντα πίστευα ότι ο καρκίνος ήταν κληρονομικό θέμα, οπότε ήμουν σίγουρη ότι εγώ δεν θα νοσήσω ποτέ. Όταν είδα ένα μικρό εξόγκωμα, το αγνόησα εντελώς. Σκεφτόμουν ότι ήταν μια φλεγμονή, ξέρω γω απ’ το σουτιέν, τίποτα σοβαρό. Μέσα σε έναν μήνα, το μέγεθος του όγκου άλλαξε δραματικά. Εκεί κατάλαβα ότι η κατάσταση δεν ήταν καθόλου καλή. Στην εξέταση με ρωτούσαν πώς το άφησα και προχώρησε τόσο. Ένιωσα ντροπή για την άγνοιά μου. Να το τσεκάρετε κορίτσια, μην αφήνετε τίποτα στην τύχη.

Η πρωτοβουλία της ΚΕΑΝ είναι ανεκτίμητη, γιατί αποδεικνύει ότι ο καρκίνος είναι μια δοκιμασία που περνάμε μαζί. Το να μοιράζεσαι, μετατρέπει τον φόβο σε αλληλεγγύη. Συγχαρητήρια!

Οταν μετά από ένα έλεγχο ρουτίνας που έκανα, διαγνώστηκα με καρκίνο στον ένα μου νεφρό νόμιζα ότι θα με πλάκωνε το ταβάνι. Μέχρι πριν 3 μήνες, ποτέ δεν αρρώστησα ούτε χρειάστηκε να πιώ οτιδήποτε σκεύασμα εκτός από ασπιρίνι. ΄Επρεπε άμεσα να γίνει νεφροκτομή η οποία και έγινε μέσα του Ιουνίου. Το τι αγωνία πέρασα δεν μπορείτε να φανταστείτε μέχρι να κάνω την επέμβαση. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να κάνω οποιαδήποτε άλλη θεραπεία αφού δεν επιρεάστηκε άλλο όργανο μου.Τότε μόλις κατάλαβα πόσο γλυκιά είναι η ζωή.Γι' αυτό καλό είναι να κάνουμε τις εξετάσεις μας κάθε χρόνο για να αποφύγουμε στο μέλλον να βρεθούμε μπροστά σε άσχημα συμβάντα.

Η κόρη μου ήταν τότε τεσσάρων και δεν τρόμαξε ούτε όταν με είδε χωρίς μαλλιά, ούτε όταν έχασα φρύδια και βλεφαρίδες. Ερχόταν η καημένη και μου κρατούσε το χέρι όταν ο πατέρας της μου έκανε τις ενέσεις. Άλλες πάλι φορές καθόταν και μου χάιδευε την πλάτη όταν έκανα εμετούς. Σκεφτόμουν πόσο τυχερή ήμουν μέσα στην ατυχία μου γιατί έχω την οικογένειά μου δίπλα μου και για εκείνους και μόνο αξίζει να το παλέψω.

Μόλις άκουσα τη λέξη «κακοήθης», δύο σκέψεις κυριάρχησαν: «Πεθαίνω» και «Δεν θα δω το παιδί μου να μεγαλώνει». Η κορούλα μου ήταν μόλις τριών τότε. Αυτός ο φόβος, ότι θα χάσω τα πάντα, ήταν η μεγαλύτερή μου αγωνία. Αλλά και ο πιο δυνατός μου αγώνας.

Το πιο τρελό ήταν ότι δεν ένιωθα τίποτα. Έκανα κάποιες εξετάσεις ρουτίνας και ξαφνικά, ο γιατρός μου λέει «καρκίνος». Ένιωσα σαν να είχε συμβεί σε κάποιον άλλον, όχι σε μένα.

Ξέρω πως οι στιγμές αυτές δεν είναι εύκολες και πως κανείς δεν μπορεί πραγματικά να καταλάβει όσα περνάς. Όμως θέλω να σου θυμίσω κάτι βαθύ: ο πόνος, όσο σκληρός κι αν είναι, δεν σημαίνει πως ο Θεός σε έχει ξεχάσει. Αντίθετα, μέσα από τον πόνο πολλές φορές μας ψιθυρίζει πιο δυνατά - μας δείχνει τη δύναμη που δεν ξέραμε ότι έχουμε και μας φέρνει πιο κοντά σ’ Εκείνον και στους ανθρώπους που μας αγαπούν.

Ο πόνος δεν είναι τιμωρία, είναι μια πορεία. Και μέσα απ’ αυτήν, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνουμε το “γιατί”, μπορούμε να βρούμε νέο νόημα, υπομονή, πίστη και μια απίστευτη αντοχή που μόνο η ψυχή σου μπορεί να γεννήσει.
Μη σταματήσεις να πιστεύεις στο φως γιατί, όσο μεγάλη κι αν είναι η νύχτα, το φως δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Και είναι ήδη μέσα σου.

Με πολλή αγάπη,
Μια κοπέλα που παλεύει όπως και εσύ με την νόσο.

Εγώ θέλω να πω την ιστορία μου με τον καρκίνο του μαστού πως τη βίωσα ως φροντιστής. Δεν ασθενεί μόνο ο ασθενής.
Όταν κάποιος παλεύει με τον καρκίνο, δεν είναι μόνος του. Μαζί του παλεύει κι εκείνος που τον φροντίζει.
Ο φροντιστής ζει κι αυτός την ασθένεια, με τον δικό του τρόπο. Δεν πονά στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Βλέπει, ακούει, νιώθει κάθε αλλαγή, κάθε φόβο, κάθε στιγμή απόγνωσης. Είναι εκεί 24 ώρες το 24ωρο, κρατώντας το χέρι, προσπαθώντας να είναι δυνατός, ακόμη κι όταν μέσα του λυγίζει.
Κι όμως, σπάνια κάποιος ρωτά πώς είναι.
Ο καρκίνος δεν αγγίζει μόνο έναν άνθρωπο· αγγίζει δύο.
Κι ο φροντιστής, όσο κι αν δεν το λέει, ασθενεί κι εκείνος. Και περνά μέσα από όλα τα στάδια βλέποντας τον δικό του να λιώνει κυριολεκτικά μέρα με τη μέρα και να τον χάνει. Και να μένει το κενό, τα γιατί, τι πήγε λάθος. Και να σου παίρνει άλλο τόσο καιρό να συνειδητοποιήσεις και να χωνέψεις την απώλεια, να πονέσεις να θρηνήσεις και να μαζέψεις τα αποκαίδια ότι άφησε πίσω της και να προσπαθείς να παραμείνεις στην επιφάνεια να μη σε πάρει στο πάτο όλο αυτό...!! Και μετά να πρέπει να συνεχίσεις να ζεις με τα νέα δεδομένα. Να μάθεις να ζεις με την απώλεια..

Αισθάνομαι μεγάλο θυμό, στεναχώρια και ένα τεράστιο «γιατί;» να πλανάται. Δεν το έβαλα ποτέ κάτω, ούτε και τώρα θα το βάλω. Όσο είμαι όρθιος, θα συνεχίσω να παλεύω για τη ζωή μου με όσες δυνάμεις διαθέτω. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Βασικά δεν θέλω καν να σκέφτομαι την άλλη επιλογή.

Δεν πρόκειται να εξωραΐσω τίποτα, αλλά όταν κοιτάζω τη ζωή μου πριν και μετά τη διάγνωση του καρκίνου, αισθάνομαι ότι ζω καλύτερα τώρα. Έκανα επιτέλους τις αλλαγές που φοβόμουν να κάνω. Άφησα την αγχωτική δουλειά για κάτι που με γεμίζει, μετακομίσαμε στην εξοχή, και ξεκίνησα να μαθαίνω καινούργια πράγματα, σπουδές δι’ αλληλογραφίας, μια τέχνη. Το μεγάλο μάθημα; Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η ζωή δεν είναι για να την αναβάλουμε. Πρέπει να τη ζούμε, και μάλιστα καλά.

Ξεκίνησα άμεσα τις χημειοθεραπείες και μαζί ξεκίνησαν οι αναγούλες, οι εμετοί, η ανυπόφορη εξάντληση και η απώλεια των μαλλιών μου. Αυτό με πόνεσε περισσότερο να σας πω την αλήθεια. Σταμάτησα να πηγαίνω δουλειά αφού δεν μπορούσα πλέον να πάρω τα πόδια μου και απλά μετρούσα τις ημέρες και τις ώρες μέχρι την τελευταία χημειοθεραπεία. Όμως δεν το έβαλα κάτω και πίεζα τον οργανισμό μου ακόμα και στις χειρότερες μέρες να είμαι όρθια και να περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα με το παιδί μου.

Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο δεν θα στο κρύψω, με κυρίευσε ο φόβος, αλλά και ένα αίσθημα ότι το σώμα μου με πρόδωσε. Ότι δεν είμαι αρκετή. Ότι ίσως και να φταίω λόγω των κακών που συνηθείων τόσα χρόνια.... Μου πήρε αρκετό καιρό να σηκωθώ, αλλά ΣΗΚΩΘΗΚΑ. Είπα μπορώ να το παλέψω. Κάθε φορά που με κυρίετσ ο φόβος οραματιζόμουν κάτι που θέλω να ζήσω στο μέλλον μαζί με τα δικά μου άτομα. Έκανα μια λίστα με τα πιο τρελλά όνειρά μου και όσα θέλ να ζήσω, και έβαζα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως τα ζούσα! Αυτό μου έδωσε την δύναμη που χρειαζόμουν για να βγώ νικήτρια. Σήμερα ζώ τα όνειρά μου! Κάνε το ίδιο και θα τα καταφέρεις...

Στην αρχή φοβάσαι ότι θα πεθάνεις. Με τον καιρό μπαίνεις στη λογική ότι πρέπει να κάνεις ό,τι σου λένε οι γιατροί. Ότι πρέπει να το παλέψεις και να μην ξεφύγεις από τον στόχο σου που είναι φυσικά το να ζήσεις. Δεν λέω ότι δεν το σκέφτομαι αλλά όχι συνέχεια, μόνο όταν έχω εξετάσεις και το τσεκ απ. Ζω φυσιολογικά, επέστρεψα στη δουλειά,. Έχω όμως έναν φόβο μην επανέλθει. Αυτό νομίζω δεν φεύγει ποτέ.

Μετά τη διάγνωση άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο χρόνος για κλάματα και στεναχώρια τελείωσε. Το σκέφτηκα αλλιώς: Τουλάχιστον το περνάω εγώ και όχι κάποιος άλλος της οικογένειάς μου. Αυτό μου έδωσε τη δύναμη να παλέψω. Έκανα όσα έπρεπε: χειρουργείο, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες. Η γιατρός μου και η ομάδα της ήταν καθοριστικοί, παρέχοντας συνεχή καθοδήγηση και στήριξη.

Συνεχίζω να δουλεύω με μειωμένο ωράριο, να διαβάζω τον γιο μου και να κάνω τις δουλειές του σπιτιού. Προσέχω βέβαια περισσότερο να μην πέσω ή να μην αφήσω να με ρίξει κανείς, αλλά κατά τα άλλα προσπαθώ να πάρω τη ζωή μου πίσω.

Όταν ξεκίνησα ξανά τις θεραπείες, ένιωσαν τον πόνο να υποχωρεί και την κατάστασή μου να βελτιώνεται. Πρόσφατα, οι εξετάσεις έδειξαν ότι οι μεταστάσεις έχουν εξαφανιστεί. Αν και η μάχη συνεχίζεται, πλέον κερδίζω τη ζωή μου μέρα με τη μέρα, αντί να τη θεωρώ δεδομένη. Ο κόσμος πιστεύει ότι ο καρκίνος σημαίνει τέλος, επειδή ακούγονται μόνο τα άσχημα. Ο καρκίνος δεν είναι καταδίκη. Με τα νέα όπλα που έχουν οι γιατροί, όλο και περισσότεροι ζούμε με τη νόσο με καλή ποιότητα ζωής.

Μετά τη διάγνωση το έψαξα και βρήκα πόσο σημαντική είναι η διατροφή όταν περνάς καρκίνο.
Έκοψα μαχαίρι τη ζάχαρη και άρχισα να τρώω περισσότερα φρούτα και λαχανικά. Υπάρχει κάτι, δεν ξέρω τι ακριβώς που σου δίνει δύναμη, πρέπει από κάπου να πιαστείς. Εγώ το έριξα στην υγιεινή διατροφή. Απλά το παλεύεις και ελπίζεις για καλύτερες μέρες. Κάνεις τα πάντα για να ζήσεις!!!

Η αδερφή μου μετά την επέμβαση, είχε έναν κανόνα: κάθε μέρα να βγαίνει έστω και για λίγο στον ήλιο. Την έπαιρνα με το αμάξι και καθόμασταν πότε στο πάρκο, πότε στην παραλία, σε ένα καφέ. Γι’ αυτήν ήταν πάντα μια μικρή νίκη που είχε καθημερινά ανάγκη.

Στα 33 μου διαγνώστικα με καρκίνο του μαστού, δε φοβήθηκα και δεν το άφησα να με καταβάλει. Σε αυτό βοήθησαν πολύ τα δικά μου άτομα αλλά και οι γιατροί μου που ήταν εξ’αρχής πολύ αισιόδοξες. Φυσικά υπήρχαν στιγμές μου λύγισα πρώτα σωματικά και μετά ψυχολογικά, και αυτό που με βοήθησε πολύ ήταν που ήρθα σε επαφή με άλλες κοπέλες που πέρασαν παρόμοια με εμένα και μιλώντας τους πήρα δύναμη και ήξερα τί να περιμένω. Για μένα αυτό ήταν το πιο σημαντικό, να ρωτήσω, να διαβάσω, να μάθω έτσι ώστε να είμαι προετοιμασμένη για όλα και να μη φοβάμαι, γιατί το άγνωστο είναι αυτό που φοβίζει, όχι η αρρώστια.
Συμβουλή μου σε όσες το περνούν, μιλήστε, ρωτήστε και ενημεωθείτε! Εμείς θα νικήσουμε όχι αυτός! 💪🏼

Ολα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2025 όταν εντόπισα ένα κουβαράκι στο στήθος μου. Προσπάθησα να παραμείνω ψύχραιμη, κάτι που ήταν πολύ δύσκολο. Αμέσως έκλεισα ραντεβού για έλεγχο. Μετέπειτα απευθύνθηκα στους δύο εξαιρετικούς γιατρούς μου και κατευθείαν έγινα όλες οι απαραίτητες ενέργειες. Στο άκουσμα της λέξης καρκίνος τα συναισθήματα ήταν πολλά. Φόβος, άγχος κ.α Κατά την διάρκεια των θεραπειών ο αγώνας δύσκολος με πολλά σκαμπανεβάσματα.. Οι αλλαγές πολλές και απότομες… Ο φόβος παρέμενε πάντα εκεί…7 μήνες μετέπειτα τελείωσαν οι θεραπείες και προχωράμε στα επόμενα βήματα. Θέλω να δώσω το μήνυμα σε όσους το βιώνουν τώρα να είναι πάντα δυνατοί, να έχουν πίστη και να μην τα παρατούν πολλά! Είμαστε τυχεροί γιατί η ιατρική εξελίσσεται, οι θεραπείες πολλές και καινούργιες! Είμαστε δυνατές!

I istoria m ksekinise ton maio opou exo psilafisi kati sto masto ekei ksekinisan ola eksetaseis klp,opou diagnostika karkino mastou to prolava eutuxos proto stadio k oxi epithetikos ,egine i epemvasi k meta apo 1 mina arxisan oi ximiotherapeies oti pio duskolo pernao akomi ,ta mallia s i psuxologiki s katastasi duskoli alla eimai poli dunati apo oso nomiza kai den ta vazo kato kai proxorao na teliosi olo auto to kako kai na to afiso piso m voeithao kai alles kopeles na einai dunates se auton ton agona pou pernane ,pername einai duskolos alla eimaste dunates eimai k ethelontria tou pasikaf kai voeithao kai ekei oso mporo giati to thelo kai to kano..dunami kai pisti se oles ekei ekso giati mporoume.

Κάθε ιστορία που ακούγεται, μειώνει λίγο τη σιωπή και τον φόβο. Κι αυτό είναι ανεκτίμητο.

Το να θυμάσαι, να περιγράφεις και να μοιράζεσαι κάτι τόσο προσωπικό είναι πράξη γενναιότητας, ακόμα κι αν δεν το νιώθεις έτσι.

Όσοι πέρασαν ή περνούν τον καρκίνο αξίζουν σεβασμό για κάθε λέξη που τολμούν να που

Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς, όμως κάποιος που δεν θα μιλούσε ποτέ, παίρνει θάρρος από αυτό που λες εσύ σήμερα.

Αυτή είναι μια ουσιαστική καμπάνια. Το να ενθαρρύνεις ιστορίες ανθρώπων και όχι απρόσωπα ποσοστά είναι ίσως ο πιο ουσιαστικός τρόπος ευαισθητοποίησης. Μπράβο σας!!!

Δεν υπάρχει “σωστός” τρόπος να βιώσεις τον καρκίνο, αλλά το να βάλεις τη σκέψη σου σε λόγια είναι από μόνο του μια πράξη δύναμης. Σας ευχαριστούμε που το μοιράζεστε μαζί μας

Όλα ξεκίνησαν όταν γέννησα... 🤱
Διαγνώστηκα στα 29 μου χρόνια, πριν από 11 χρόνια.Τότε τα παιδάκια μου ήταν έξι ετών και ένα νεογέννητο.
Όλα ξεκίνησαν όταν γέννησα το δεύτερο μου γιούδι.
Μόλις γέννησα, η θηλή μου άρχισε να τρέχει αίμα. Το λάθος μου ήταν πως το είχα αναφέρει σε μια νοσηλεύτρια, κι εκείνη μου είπε:
«Χαρά, είναι μια χαρά. Όταν σταματήσει, θήλασε το παιδάκι σου».
Το αίμα σταμάτησε μετά από λίγες μέρες,κι εγώ, χωρίς να υποψιαστώ τίποτα, θήλασα το μωρό μου με όλη μου την αγάπη.

Μακάρι τότε, στα νοσοκομεία, να υπήρχε περισσότερη ενημέρωση μακάρι οι γιατροί και οι νοσηλευτές να ήταν πιο ευαισθητοποιημένοι
στα σημάδια που δίνει το σώμα. Ίσως τότε να μην χρειαζόταν στα 29 μου να κάνω πλήρη μαστεκτομή.

Σήμερα, στα 40 μου, δε θα άλλαζα τίποτα απ’ όσα έζησα. Μου δόθηκε η ευκαιρία, για πρώτη φορά να φροντίσω εμένα, όπως φρόντιζα πάντα τους γύρω μου. Έφτασε η ώρα να με αγαπήσω, και το έκανα εξαιρετικά.

Στα 29 μου, έχασα τα στήθη μου,
τα μαλλιά μου, μα όχι τον εαυτό μου.
Κάθε μέρα κοιτούσα τις κούκλες στη βιτρίνα, που άλλαζαν μαλλιά, ρούχα, στυλ…
Κι έτσι κατάλαβα πως η ομορφιά μας δεν χάνεται, ούτε με μαλλιά, ούτε χωρίς, ούτε με ουλές. Η ομορφιά πηγάζει από αλλού.

Κανένας δρόμος δεν είναι εύκολος.
Μα σε όλες τις γυναίκες, μάνες, γιαγιάδες, κόρες που περνούν κάτι παρόμοιο:

θέλω να πω μονάχα αυτό:

Όλα περνάνε. Να κάνετε υπομονή.
Και να φροντίζετε τον εαυτό σας,
όπως θα φροντίζατε κάποιον που αγαπάτε. 💗

Ένα μεγάλο ευχαριστώ που δημιουργήσατε αυτή την κοινότητα ανταλλαγής απόψεων και μας δίνεται δύναμη σε αυτές τις δύσκολες στιγμές

Οταν έμαθα τη διάγνωση ένιωσα να χάνεται η γη κάτω απ τα πόδια μ ..Ειμουν μόνη Μ ένιωσα μικρή κ ανήμπορη ..έχασα μαλλιά άλλαξε το πρόσωπο μ μια εμπειρία που χρειάζεται αρκετή δύναμη κ στήριξη που ν πλημμυρίζει αγάπη .. ευχαριστώ το θεό που είναι κοντά μ την κόρη μ που με στηρίζει κ την οικογένεια μ κ τους φίλους μ που είναι ποια κ αυτοί οικογένεια …!!!!

Όσο περισσότερες εταιρείες ακολουθήσουν το παράδειγμα της ΚΕΑΝ, τόσο πιο φυσικό θα γίνει να μιλάμε χωρίς ντροπή ή φόβο στίγματος. Χίλια μπράβο παιδιά

Αυτά τα μηνύματα δεν είναι απλές εξομολογήσεις. Είναι μαρτυρίες ανθρώπων που στάθηκαν απέναντι στον φόβο και τον κοίταξαν κατάματα. Είναι πηγή δύναμης και κουράγιου. Με συγκινήσατε όλοι σας

Μετά τη διάγνωση, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η κόρη μου. Ένιωσα τύψεις για όλα τα νεύρα, τις φωνές, τις αυστηρές παρατηρήσεις. Ήταν σαν να πήρα ένα μάθημα τη χειρότερη δυνατή στιγμή. Εννοείται πως δεν της ξαναφώναξα από τότε.

Ο αδερφός μου δεν μας είπε τίποτα μέχρι να κλείσει το πρώτο ραντεβού για θεραπεία. Είχε βγάλει έναν μικρό όγκο στο έντερο και έλεγε “θα το κανονίσω μόνος μου, μην αγχώνεστε”. Θυμάμαι ότι νευρίασα που το κράτησε για εβδομάδες, αλλά μετά κατάλαβα πως απλώς δεν ήξερε πώς να το πει χωρίς να μας τρομάξει.

Όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο του μαστού, ένιωσα τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου, αγχώθηκα, φοβήθηκα, ένιωσα μικρή και αδύναμη, αλλά μετά σκέφτηκα τα δύο μου αγόρια, σκέφτηκα πως κανείς δεν θα τα αγαπήσει όσο εγώ, και τότε μέσα μου γεννήθηκε μια δύναμη που δεν ήξερα ότι είχα, είπα πως θα παλέψω, πως θα σταθώ όρθια, γιατί η αγάπη μιας μάνας μπορεί να νικήσει τα πάντα...

Τον Μάρτιο του 2023 ήρθε η διάγνωση: καρκίνος του μαστού. Η στιγμή εκείνη θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου. Όμως, όσο κι αν η λέξη “καρκίνος” φέρνει φόβο, εγώ δεν φοβήθηκα. Το ένιωθα βαθιά μέσα μου ότι θα το περάσω, ότι έχω τη δύναμη.

Κάθε μέρα ήταν μια μικρή μάχη ,άλλες πιο δύσκολες, άλλες πιο φωτεινές. Έμαθα να εκτιμώ τις μικρές χαρές ,ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια ήρεμη αναπνοή. Το σώμα μου άλλαξε, η ψυχή μου δοκιμάστηκε, αλλά μαζί με τον πόνο γεννήθηκε και μια νέα δύναμη που δεν φανταζόμουν ότι είχα.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν βλέπω μόνο τον καρκίνο. Βλέπω την αντοχή, το κουράγιο και την ελπίδα. Βλέπω μια γυναίκα που πάλεψε και συνεχίζει να προχωρά με αξιοπρέπεια και αγάπη για τη ζωή.

Τον Μάρτιο του 2023 ήρθε η διάγνωση: καρκίνος του μαστού. Η στιγμή εκείνη θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου. Όμως, όσο κι αν η λέξη “καρκίνος” φέρνει φόβο, εγώ δεν φοβήθηκα. Το ένιωθα βαθιά μέσα μου ότι θα το περάσω, ότι έχω τη δύναμη.
Κάθε μέρα ήταν μια μικρή μάχη ,άλλες πιο δύσκολες, άλλες πιο φωτεινές. Έμαθα να εκτιμώ τις μικρές χαρές ,ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια ήρεμη αναπνοή. Το σώμα μου άλλαξε, η ψυχή μου δοκιμάστηκε, αλλά μαζί με τον πόνο γεννήθηκε και μια νέα δύναμη που δεν φανταζόμουν ότι είχα.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν βλέπω μόνο τον καρκίνο. Βλέπω την αντοχή, το κουράγιο και την ελπίδα. Βλέπω μια γυναίκα που πάλεψε και συνεχίζει να προχωρά με αξιοπρέπεια και αγάπη για τη ζωή.

Ο θείος μου δεν είπε σε κανέναν τίποτα για δύο εβδομάδες. Το έψαχνε μόνος του μέχρι να είναι σίγουρος. Όταν μας κάλεσε σπίτι και μας το ανακοίνωσε είπε ότι θέλει μόνο ειλικρίνεια, ούτε κλάματα, ούτε δράματα. Η θεία μου ήταν σοκαρισμένη, αλλά εκείνος μιλούσε σαν να πρόκειται για κάποια δουλειά που απλώς πρέπει να γίνει.

Όλοι μου έλεγαν πόσο γενναία είμαι. Εγώ δεν ένιωθα γενναία, ένιωθα φοβισμένη και κουρασμένη.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν χωρίς στόμφο, ο καρκίνος παύει να είναι μόνο φόβος και γίνεται κομμάτι μιας ανοιχτής συζήτησης.

Όταν ο γιατρός είπε καθαρά ότι είναι είναι καρκίνος, αλλά το προλάβαμε νωρίς θυμάμαι ότι εκείνη τη μέρα δεν έκλαψα καθόλου. Το έκανα δύο μέρες μετά όταν έπρεπε να το πω στη μάνα μου.

Η φίλη μου μετά την επέμβαση, είχε έναν κανόνα: απαγορεύονται τα σοβαρά θέματα συζήτησης. Μας υποχρέωνε να σχολιάζουμε μόνο γελοίες ειδήσεις από το ίντερνετ και κουτσομπολιά για τη δουλειά. Ήταν ο τρόπος της να αποδράσει. Άλλο που δεν θέλαμε κι εμείς. Πόση δύναμη αντλήσαμε από τη φίλη μας!

Μάιο του 2023 διαγνωστηκα με μεταστατικό καρκίνο του μαστού! Φοβήθηκα μα δεν έκλαψα!δεν είπα γιατί εμένα αντίθετα είπα γιατί όχι σε μένα; Σε ποιον στα παιδιά μου; Στους φίλους μου; Στον οποιονδήποτε άλλον συνάνθρωπο μου; Καλύτερα σε μένα ! Άντλησα δύναμη και σθένος πρώτα και κύρια από μένα! Κουμάντο στην ζωή μου θέλω να κάνω εγώ ! Αισθάνομαι την ανάγκη να εξωτερικεύω το γεγονός ότι είμαι καρκινοπαθής για να ευαισθητοποιήσω να στηρίξω να δώσω ελπίδα ! Αυτό κάνω όταν μου δίνεται βήμα είτε δημόσιο είτε ιδιωτικό ! Η πρόληψη σώζει ζωές ! Ο καρκίνος έχει όνομα δεν είναι πλέον η κακιά η αρρώστια ! Είμαστε εδώ ! Σας ευχαριστούμε

Ο γιος μου διαγνώστηκε με μεταστατικό καρκίνο μόλις 2 μηνών. Για σχεδόν 2 χρόνια το σπιτι μας ηταν το νοσοκομείο. 14 μηνών έγινε η επέμβαση για αφαίρεση του όγκου και μέρος της μετάστασης. Είχε ήδη 8- 9 όγκους μετασταση στην περιοχή της κοιλιάς. Μετά απο δύσκολο αγώνα, τα καταφέραμε και τώρα ειναι ένας έφηβος όλο ενέργεια και αγάπη για την ζωή. Ευχή μου, να έχουν όλα τα μωρά του κόσμου υγεία. 🙏🏻

Ο καρκίνος πήρε τη γιαγιά μου, αλλά όχι τη δύναμή της.
Γιατί η δύναμή της ζει μέσα μου — σε κάθε μάχη, σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε ανάσα.
Είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις, ακόμα κι όταν ο πόνος μιλά πιο δυνατά από τις λέξεις.
Για όλους όσους παλεύουν, και για όσους μας βλέπουν από ψηλά — δεν σταματάμε ποτέ.🩷
Η δύναμη γράφει τις πιο όμορφες ιστορίες αντοχής. ✨

Όταν ο αδερφός μου ο Αντρέας έμαθε ότι έχει καρκίνο στο συκώτι η πρώτη του αντίδραση ήταν να ζητήσει να μάθει τι πρέπει να κάνει από κει και πέρα. Δεν έκανε σκηνή, ούτε προσπάθησε να το παίξει γενναίος. Μου ζήτησε μόνο να μην τον αντιμετωπίζουμε σαν να τελείωσε η ζωή του. Θυμάμαι να ψάχνει μόνος του ποιος γιατρός είναι καλός και να θέλει να ενημερώνεται για τα πάντα. Το πιο δύσκολο για μένα ήταν ότι δεν ήξερα πότε να μιλήσω και πότε να σωπάσω. Εκείνος μάλλον το χειρίστηκε καλύτερα από όλους μας.

Τέτοιες πρωτοβουλίες δείχνουν ότι η επικοινωνία μπορεί να είναι ανθρώπινη, ουσιαστική και με αντίκτυπο. Μπράβο που τα μοιράζεστε μαζί μας και χίλια μπράβο στην ΚΕΑΝ για την καμπάνια.

Ένας φίλος μού είπε: “Είσαι μαχήτρια, θα το κερδίσεις”. Εγώ δεν ήθελα να παλέψω. Ήθελα απλώς να παραδοθώ στη θεραπεία και να επιτρέψω στο σώμα μου να κάνει αυτό που έπρεπε. Η δύναμη δεν ήταν στον θυμό και τον αγώνα, αλλά στην αποδοχή του τι συνέβαινε και στην εμπιστοσύνη στους γιατρούς. Η ειρήνη βρέθηκε στην παράδοση, όχι στην αντίσταση.

Το κουράγιο δεν φαίνεται μόνο στη μάχη, αλλά και στο ότι βρίσκεις τη δύναμη να μιλήσεις. Όποιος μοιράζεται την ιστορία του, ανοίγει τον δρόμο και για άλλους. Απεριόριστο ρισπέκτ για όλους

Ο καρκίνος είναι ένα τεστ για κάθε σχέση. Κάποιοι φίλοι εξαφανίστηκαν, ανίκανοι να διαχειριστούν τον δικό τους φόβο. Και κάποιοι άγνωστοι ή μακρινοί γνωστοί, εμφανίστηκαν σαν άγγελοι. Η ασθένεια είναι ένα φίλτρο που αποκαλύπτει ποιος είναι πραγματικά εκεί για σένα και ποιος ήταν απλά μια κοινωνική σύμβαση.

Να σας πω την αλήθεια δεν μου αρέσει η λέξη “επιζών”. Υπονοεί ότι τελείωσε η μάχη και τώρα είμαι δυνατός. Αλλά η ζωή μου είναι γεμάτη με πολλά “μετά”: μετά την αφαίρεση, μετά τη χημειοθεραπεία, μετά τις εξετάσεις, μετά τα αποτελέσματα, μετά το αρχικό σοκ, μετά, μετά μετά... Είμαι απλά μια συνεχιζόμενη ιστορία, όχι ένα ηρωικό κεφάλαιο που έκλεισε. Ο φόβος δεν φεύγει ποτέ, απλώς μαθαίνεις να ζεις μαζί του.

Πριν την διάγνωση, αγχωνόμουν για το παραμικρό, για κάθε τι καθημερινό και τετριμμένο. Μετά, συνειδητοποίησα πόσο γελοία ασήμαντα είναι τα περισσότερα πράγματα που μας αγχώνουν στην καθημερινότητα. Εν τέλει, ο καρκίνος μου έκανε ένα ριζικό ξεκαθάρισμα των προτεραιοτήτων μου, σαν ένας αναγκαστικός, ζόρικος διαλογισμός.

Το χειρότερο που άκουγα ήταν το “να σκέφτεσαι θετικά!”. Ένιωθα υποχρεωμένος να φοράω το προσωπείο του μαχητή για να μην απογοητεύσω κανέναν. Κι όμως, η πραγματική μου δύναμη ήταν να μπορώ να πω ότι ξέρεις, σήμερα είμαι χάλια και επιτρέπω στον εαυτό μου να λυγίσει.

Το περασα και εγω πριν απο 2 χρονια, εισαι πιο δυνατη απο οτι νομιζεις.Πιστη Ελπιδα και αγαπη και συνεχιζουμε🩷🩷

Το 23 διαγνώστηκα με καρκίνο στο δεξί στήθος... 2 χρόνια μετά νομίζω ότι έζησα σε ένα κακό όνειρο δεν θυμάμαι τίποτα ο καιρός πέρασε πάρα πολύ γρήγορα... Δεν το έβαλα κάτω από την πρώτη στιγμή με τη βοήθεια του θεού και τη δική μου τη βοήθεια στέκομαι ξανά στα πόδια μου και ξαναγεννήθηκα για να ζήσω την καινούργια μου ζωή... Θα ήθελα πολύ να μιλήσω για την ιστορία μου... Όλες οι γυναίκες που περνάνε αυτό το πράγμα είναι ηρωίδες και νικήτριες της ζωής... Άκουγα πολλές περιπτώσεις δίπλα μου και το είχανε περάσει και πολλές φίλες μου δεν μπορούσα όμως να καταλάβω πόση δύναμη ψυχής θέλει... Τώρα το κατάλαβα... Ευχαριστώ το θεό και τον εαυτό μου μαζί με τους γιατρούς μου που έχω μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου και δεν θα την αφήσω να πάει χαμένη... Το οφειλω σε μένα στις φίλες μου που μου στάθηκαν σαν αδερφές και στα παιδιά μου...!!!

Όταν η αδελφή μου διαγνωστηκε με καρκίνο, χάσαμε τη γη κατω από τα πόδια μας, ειχαμε χάσει την κόρη της από καρκίνο και πάλι. Ήταν πολύ δυσκόλο, βασανιζόταν αλλά είμασταν μαζί της μέχρι την τελευταία στιγμή δημιουργώντας αναμνήσεις ακόμα και την τελευταία στιγμή. Η Στήριξη είναι το παν

otan i giagia mu eixe diagnostei me karkino, imun agenniti! me ola osa ematha meta, i stirixi apo tin oikogeneia se oles tis diskoles alla kai omorfes stigmes einai to pan. einai to pio simantiko na exeis dipla sou anthropous pu se stirizun akoma kai sta xeirotera

Διαβάζω τις μαρτυρίες σας και κλαίω. Δεν έχω περάσει κάτι παρόμοιο αλλά προσπαθώ να νιώσω τον πόνο, την αγωνία σας, την ανακούφιση όταν τελειώνει. Μπράβο σας!!! Ευχαριστούμε που το μοιράζεστε μαζί μας. Μπράβο και στην ΚΕΑΝ για την πρωτοβουλία!

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον μεγάλο, κίτρινο φάκελο με τα αποτελέσματα. Τον κρατούσα στο χέρι μου, καθισμένη στο αυτοκίνητο έξω από το νοσοκομείο, και δεν μπορούσα να τον ανοίξω. Ήξερα τι έγραφε. Έμεινα εκεί μισή ώρα, απλά κοιτώντας τον φάκελο, πριν πάρω το κουράγιο να γυρίσω σπίτι.

Ένας θείος μου είχε καρκίνο στον προστάτη. Δεν τον πείραζε τίποτα εκτός από το να πηγαίνει τουαλέτα συνέχεια. Όποτε ήμασταν έξω, ήταν ένα αγωνιώδες κυνήγι για την κοντινότερη τουαλέτα. Αυτή η απώλεια του ελέγχου ήταν που τον έκανε να νιώθει άρρωστος.

Το πιο περίεργο ήταν η απόλυτη σιωπή στο τηλέφωνο, όταν πήρα τη μητέρα μου να της πω τη διάγνωση. Δεν έκλαψε, δεν φώναξε. Απλώς ρώτησε: «Και τώρα; Τι πρέπει να κάνουμε;». Ήταν σαν να έχασε τον δικό της λόγο εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά οι πράξεις δεν είχαν και τόση ουσία, τουλάχιστον όχι όση είχε το συναίσθημα.

Η φίλη μου δεν έκλαψε ποτέ για τον καρκίνο, έκλαιγε μόνο όταν της μιλούσες για πράγματα που δεν θα προλάβαινε να κάνει: ταξίδια, το πάρτι γενεθλίων του εγγονού της. Δεν ήταν ο θάνατος που τη φόβιζε, αλλά το ότι η αρρώστια της έκλεψε τις μικρές καθημερινές της στιγμές που θεωρούσε δεδομένες. Ο καρκίνος αφήνει και άλλες πληγές, όχι μόνο τις χειρουργικές.

Ενώ έκανα θεραπεία, ξαφνικά άρχισα να ζωγραφίζω. Δεν το είχα κάνει ποτέ πριν. Ήταν ο μόνος τρόπος να βγάλω όλο τον θυμό και τον φόβο που είχα μέσα μου, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω γι' αυτά. Αν θέλετε το πιστεύετε αλλά με έσωσαν οι κηρομπογιές και ένα μπλοκ ακουαρέλας.

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν η αβεβαιότητα ανάμεσα στις εξετάσεις. Τις ημέρες που περίμενα τα αποτελέσματα, ένιωθα ότι ο χρόνος δεν κυλούσε, σαν να είχα παγώσει. Ήταν ένας ψυχικός πόλεμος που έπρεπε να δίνω μόνη μου, προσπαθώντας να είμαι παραγωγική στη δουλειά μου, ενώ εσωτερικά περίμενα την ετυμηγορία. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ όσο ζω.

Το πιο περίεργο από την όλη εμπειρία μου ήταν οι σιωπές. Όταν πήγα στο γραφείο μετά την πρώτη μου επέμβαση, όλοι οι συνάδελφοι προσπαθούσαν να μιλήσουν για τον καιρό, για τη δουλειά, για τα πάντα εκτός από εμένα και την αρρώστια. Ένιωθα ότι ήμουν ένα φάντασμα που τους έκανε να αισθάνονται άβολα. Τελικά, έπρεπε να κάνω εγώ το πρώτο βήμα και να αστειευτώ με την κατάσταση, για να χαλαρώσουν.

Τον Μάιο του 2023 αλλάζοντας ρούχα, ανακάλυψα έναν μεγάλο καφέ λέκε στο στηθοδεσμο μου.... πάγωσα.Εκλεισα ραντεβου με μαστολογο τα νέα δεν ήταν καλά καρκίνος με μετάσταση στους λεμφαδένες, θυμάμαι να κοιτάζω τον γιατρό να ανοιγοκλείνει το στόμα του δεν άκουγα τίποτα όλα σταμάτησαν..Με παρέπεμψε σε ογκολόγο όπου έπρεπε να κάνω μια σειρά εξετάσεων και βιοψία.
Οι μέρες της αναμονής των αποτελεσμάτων ήταν βασανιστηκος .... μέσα Ιουνίου βγήκαν τα αποτελέσματα.. έπρεπε να χτυπήσουμε πρώτα με χημειοθεραπείες να συρρικνωθουν οι όγκοι.... Έκατσα μαζί με τον αγαπημένο μου σύζυγό και μιλήσαμε στα παιδιά για το τι θα επακολουθησει
Ξεκίνησα..ηταν πάρα πολύ δύσκολα,πολύ σκληρός αγώνας όμως τον Νοέμβριο επιτέλους έκανα την τελευταία χημειοθεραπεία ,χτύπησα το καμπανάκι της νίκης.
Ακολούθησε το χειρουργείο και έπειτα ακτινοβολίες
Σημερα λοιπόν είμαι εδώ!!! Είμαι καλά!!!
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον άντρα μου το στήριγμα μου τον βράχο μου,τα παιδιά μου που αυτά μου έδιναν ανάσα και δύναμη να συνεχίσω
Για τις γυναίκες που αγωνίζονται τώρα...να μην το βάζουν κάτω,να κοιτάνε κατάματα τον καρκίνο και να του λένε...θα σε διαλύσω
Ο καρκίνος είναι μια πολύ μεγάλη δοκιμασία κάποιοι κάθονται δίπλα σου και σου κρατούν το χέρι,άλλοι εξαφανίζονται..
Είναι μια καταιγίδα που μετά θα βγεί ένας ολολαμπρος ήλιος ☀️

Το «δώρο» μου ήταν ένας σπάνιος καρκίνος. Έπρεπε να κάνουμε πολλή έρευνα για να βρούμε τον σωστό γιατρό και την κατάλληλη θεραπεία. Αυτή η αναζήτηση με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλη είναι η κοινότητα των ασθενών. Μέσα από τα γκρουπ στήριξης βρήκα πληροφορίες, κουράγιο, και κυρίως, ανθρώπους που με καταλάβαιναν χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω τα πάντα.

Η γυναίκα μου είχε καρκίνο των ωοθηκών. Ως σύντροφος, ένιωθα εντελώς άχρηστος και ταυτόχρονα έπρεπε να είμαι ο βράχος της. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν όταν έβλεπα τον πόνο της και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, παρά μόνο να της κρατάω το χέρι και να σιωπώ. Αυτή η σιωπή κρύβει όλο τον πόνο του κόσμου.

Με τον καρκίνο του μαστού, εκτός από τη σωματική ταλαιπωρία, ήρθε και η τεράστια αλλαγή στην εικόνα μου. Έχασα τα μαλλιά μου, αδυνάτισα υπερβολικά, ήμουν διαρκώς χλωμή, κουρασμένη με μαύρους κύκλους. Ένιωθα άλλος άνθρωπος. Χρειάστηκα χρόνο να αγαπήσω ξανά τον εαυτό μου. Τώρα πια ξέρω: η δύναμη δεν είναι στο πως δείχνω αλλά στο πείσμα που έχω μέσα μου.

Ο κολλητός μου δεν ήθελε να πει σε πολλούς για τη διάγνωση. Εμένα μου το είπε γιατί μεγαλώσαμε μαζί και ξέρει ότι δεν κάνω ερωτήσεις όταν δεν χρειάζεται. Τον συνόδευσα σε λίγες θεραπείες και καθόμασταν απλώς και βλέπαμε βιντεάκια για να περάσει η ώρα. Μια φορά μου είπε «το πιο κουραστικό είναι να πρέπει να καθησυχάζω τους άλλους». Το κράτησα αυτό γιατί δεν το είχα σκεφτεί. Από τότε απλώς είμαι εκεί αν χρειαστεί κάτι, χωρίς να τον ζορίζω.

Η φίλη μου διαγνώστηκε μέσα σε δύο μέρες, χωρίς καμία προειδοποίηση. Την πρώτη φορά που την είδα μετά, μου είπε μόνο να μην την κοιτάω περίεργα. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω και της ζήτησα να μου πει τι χρειάζεται από εμένα. Μετά από καιρό μου είπε ότι αυτό την ηρέμησε, γιατί όλοι οι άλλοι της έλεγαν τι “πρέπει” να κάνει. Με τις θεραπείες κουράστηκε πολύ αλλά δεν κλείστηκε τον εαυτό της. Μου έκανε εντύπωση ότι συνέχισε να βγαίνει έστω για έναν καφέ. Δεν ήθελε λύπηση, μόνο κανονικότητα.

Όταν άκουσα τη διάγνωση, ένιωσα να χάνεται η γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Ακούγεται κλισέ αλλά είναι η αλήθεια. Ποτέ δεν το φανταζόμουν, πάντα πρόσεχα. Το πιο δύσκολο ήταν να δεχτώ την απώλεια του ελέγχου. Πλέον, κάθε μέρα είναι μια μικρή νίκη. Το μόνο που μετράει είναι η επόμενη εξέταση να είναι καθαρή και τα εγγόνια μου να με βλέπουν να χαμογελάω.

Η γυναίκα μου όταν το έμαθε, το ανακοίνωσε χωρίς πολλά λόγια. Εκεί κατάλαβα ότι το είχε επεξεργαστεί καλά πριν το πει. Τα παιδιά δεν τα ανακατέψαμε από την αρχή, αλλά σιγά σιγά τους εξηγήσαμε απλά τι συμβαίνει. Εγώ το πήρα πιο βαριά από την ίδια, γιατί δεν ήθελα να δείξω αδυναμία μπροστά της. Μετά από κάποιες εβδομάδες μου είπε ότι δεν χρειάζεται να παριστάνω τον ψύχραιμο. Αυτό με λύτρωσε. Από τότε το αντιμετωπίσαμε μαζί, χωρίς υπερβολές.

Ο πατέρας μου το αντιμετώπισε χωρίς πολλά πολλά. Μας είπε απλώς «θα κάνω τις εξετάσεις και βλέπουμε». Δεν ήθελε να εμπλακεί πολύς κόσμος και προτίμησε να κρατήσει χαμηλό προφίλ. Εγώ τον ρωτούσα αν θέλει να τον συνοδεύω και συνήθως έλεγε «αν μπορείς έλα, αλλά μην αγχωθείς». Δεν μιλούσαμε πολύ για την ασθένεια, αλλά άλλαξε ο τρόπος που λέγαμε τα καθημερινά. Έγινε πιο προσεκτικός, πιο ήρεμος, χωρίς να το σχολιάζει. Αυτό με σημάδεψε περισσότερο από τα ιατρικά.

Η φίλη μου έδινε μάχη με τη λευχαιμία. Κάθε φορά που την έβλεπα, της έλεγα: «Θα το περάσουμε και αυτό». Την πήγαινα στα ραντεβού της, της κρατούσα το χέρι. Κατάλαβα ότι οι μεγάλες κουβέντες είναι περιττές. Η πιο σημαντική βοήθεια είναι η πρακτική, το να είσαι εκεί, να κάνεις δουλειές, να είσαι η φυσική παρουσία που χρειάζεται ο άλλος.

Η μητέρα μου το έμαθε τυχαία μετά από έναν υπέρηχο που έκανε για άλλο λόγο. Την πρώτη μέρα δεν μίλησε καθόλου, απλώς πήγε στη δουλειά της σαν να μην τρέχει τίποτα. Εγώ δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ, φοβόμουν να τη ρωτήσω αν πονά ή αν φοβάται. Μετά από λίγες μέρες μου είπε: «Θέλω μόνο να με βοηθάς να θυμάμαι τα ραντεβού». Δεν ήθελε δράματα ούτε παρηγοριές. Μου έκανε εντύπωση ότι μερικές φορές μιλούσε για το μέλλον σαν να μην υπάρχει πρόβλημα. Ίσως αυτός ήταν ο τρόπος της να το αντέξει.

Η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα ήταν ο επαγγελματικός αποκλεισμός. Ήμουν σε μια πολύ καλή θέση και όταν έπρεπε να κάνω την επέμβαση, έμεινα πίσω. Μόλις επέστρεψα, ένιωθα ότι έπρεπε να αποδείξω ότι είμαι ικανός, ότι το’ χω ακόμα. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι μετά τον καρκίνο, δεν είσαι εμπόδιο. Η ζωή δεν σταματά.

Διαγνώστηκα στα 75 μου. Στην ηλικία μου, ο καρκίνος είναι διαφορετικός. Το θέμα δεν είναι πόσο θα ζήσεις, αλλά πώς θα ζήσεις. Αρνήθηκα κάποιες πολύ σκληρές θεραπείες και επέλεξα να έχω ποιότητα ζωής. Περνάω χρόνο με την οικογένειά μου και τους φίλους μου, πάω εκδρομές, βλέπω τη θάλασσα. Μου αρκεί να ξέρω ότι δεν τα παρατάω, αλλά διαλέγω τον δικό μου τρόπο ζωής.

Ο αδελφός μου ήταν πάντα υγιής και αθλητικός, γι’ αυτό και το σοκ ήταν μεγάλο. Στην αρχή θύμωσε με όλους, ακόμα και με εμάς, σαν να φταίγαμε που του συνέβη. Μετά από λίγο καιρό άρχισε να μιλάει πιο ανοιχτά για τις εξετάσεις και τους φόβους του. Εγώ προσπαθούσα να είμαι πάντα διαθέσιμος χωρίς να τον πιέζω. Μια μέρα μου είπε «δεν θέλω να με βλέπετε σαν να έχω τελειώσει». Από τότε προσπαθήσαμε όλοι να κρατάμε χαμηλούς τόνους. Δεν ξέρω αν το αντιμετωπίζει καλύτερα, αλλά σταμάτησε να απομακρύνεται.

Όταν διαγνώστηκε ο γιος μου στα 12 του, ο κόσμος μου κατέρρευσε. Εγώ έκανα όλες τις θεραπείες μαζί του, κάθε φορά που έκανε εμετό, έκανα κι εγώ. Ξέρω ότι δεν υπάρχει κάτι δυνατότερο στη φύση από τη μητρότητα όμως εκεί θαύμασα τη δύναμή της σε όλο της το μεγαλείο. Δεν ήξερα πώς θα αντέξω, αλλά κοίταζα το αγόρι μου και έβρισκα το κουράγιο να χαμογελάσω για εκείνον.

Όταν βγήκα "καθαρή", όλοι με ρωτούσαν πώς νιώθω που τελείωσε. Μα δεν τελειώνει ποτέ. Κάθε έλεγχος, κάθε ραντεβού με τον ογκολόγο, είναι μια νέα δοκιμασία. Ζεις με την ελπίδα, αλλά και με την επιφυλακή. Προσπαθώ να ζω το παρόν, αλλά η σκιά του καρκίνου είναι πάντα εκεί. Μαθαίνεις να ζεις με την αγωνία αλλά και την ελπίδα ότι μια μέρα δεν θα αποτελεί για πάντα παρελθόν.

Το πιο δύσκολο από όλα ήταν να πείσω τους γύρω μου ότι είμαι καλά ακόμα και όταν έκανα χημειοθεραπείες. Έβλεπα τη λύπη στα μάτια τους και ένιωθα ότι έπρεπε να τους ανεβάζω το ηθικό, ενώ εγώ ήμουν αυτός που περνούσε τη δοκιμασία. Ο καρκίνος δεν είναι μόνο σωματικός αγώνας, είναι και μια συνεχής συναισθηματική διαχείριση των γύρω μου.

Διαγνώστηκα με καρκίνο κατά τη διάρκεια της κύησης. Μετά από αλλεπάλληλες πιέσεις για τον τερματισμό της με σκοπό την πιο ασφαλή θεραπεία μου, βρέθηκαν οι υπέροχοι γιατροί μου να μου δείξουν το φως και με πολύ θάρρος να αναλάβουν την περίπτωσή μου και να με συνοδεύσουν στο ταξίδι της μητρότητας που ούτε ξέραμε αν θα μας οδηγήσει όντως σε ξέφωτο ή στο κενό.
Το πήρα το ρίσκο & τώρα γράφω με την κόρη μου 14 μηνών σχεδόν πια , χαζεύοντας την να κοιμάται γλυκά….
δεν έχω τη δύναμη ακόμα να της πω ούτε λέξη παρότι το θέλω όσο τίποτα αλλά στα μάτια μου τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα και θολώνει το μυαλό.
Έκανα 6 χμθ και στο τσακ γλίτωσα τις ακτίνες,ελέγχομαι αυστηρά κάθε τρίμηνο αλλά το δικό μου ουράνιο τόξο είναι αυτή η μικρούλα μου ,που μου έδωσε δύναμη να παλέψω με το θεριό και ΙΣΩΣ να νικήσω.. κι αν δεν νικήσω και ξανάρθει να με βρει της χάρισα τη ζωή που πρώτη μου ξαναχάρισε εκείνη..
Φυσικά είμαι κι εγω της υπερβολής , τίποτα ποτέ δεν ήρθε εύκολα, θα έγραφα ευχαρίστως και σενάριο για ταινία.

εύχομαι από καρδιάς δύναμη κι ελπίδα
Χαρά και φως σε κάθε σας βήμα
Είναι τυχερός που σε έχει, έκανε καλή επιλογή μπαμπάκη.
Να φροντίζεστε, να χαμογελάτε , να κοιτάτε το θεριό στα μάτια και να παλεύετε κάθε δευτερόλεπτο.
Είναι όμορφη η ζωή&
Εμείς οι τυχεροί-άτυχοι που μας χτύπησε την πόρτα γίναμε με έναν μαγικό μα& συνάμα βίαιο βαθιά σκληρό τρόπο , αχάμπαροι ..κι αυτό ειναι σοβαρό βέλος στη φαρέτρα μας!!!!!!
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς από μια fighter 35 χρονών και μια τοσοδούλα fighter από τη μήτρα..

Μετά την αφαίρεση του μισού μου πνεύμονα, δεν ήθελα να πω είμαι τυχερή που βρέθηκε νωρίς και δεν υπήρχαν μεταστάσεις και ήμουν στάδιο 1. Ήμουν πολύ θυμωμένη και ήθελα να πω ήταν ανάγκη τώρα να περάσω μέσα από αυτό το σκοτάδι; Και όμως 18 μήνες αργότερα, άκουσα τον εαυτό μου να λέει τι δώρο ήταν αυτό και πραγματικά όλα άλλαξαν γύρω μου γιατί άλλαξαν τα φίλτρα μου! Αυτά της υπομονής, της ευελιξίας, του ανείπωτου φόβου και των ορίων!

🌷 «Και ξαναβρήκα το φως» 🌷

Πέρασα μέσα απ’ το σκοτάδι.
Γνώρισα τον φόβο, την αγωνία, τον πόνο — μα δεν λύγισα.
Έμαθα τι σημαίνει να πολεμάς κάθε μέρα για μια ανάσα, για ένα χαμόγελο, για τη ζωή.

Κι όμως… μέσα σε όλα αυτά, γεννήθηκε κάτι καινούριο.
Η πίστη μου βάθυνε. Η αγάπη μου μεγάλωσε.
Έμαθα να εκτιμώ τα απλά — το φως του ήλιου, τη ζεστασιά μιας αγκαλιάς, το «είμαι εδώ» ενός ανθρώπου.

Σήμερα στέκομαι όρθια, ελεύθερη, ευγνώμων.
Όχι γιατί ξέχασα τη μάχη, αλλά γιατί τη νίκησα μέσα μου.
Δεν είμαι πια η ίδια — είμαι πιο δυνατή, πιο τρυφερή, πιο ζωντανή.

Έζησα τον καρκίνο, μα δεν με όρισε.
Με δίδαξε να αγαπώ πιο βαθιά, να ζω πιο αληθινά,
και να βλέπω κάθε μέρα σαν δώρο.

💗 Ζω. Αγαπώ. Ευχαριστώ.

Όταν ήμουν στη θέση σου, με στήριξαν άλλες γυναίκες που είχαν περάσει τα ίδια. Τώρα είναι η σειρά μου να στηρίξω εσένα. Κι αν μπορώ να σου πω ένα μόνο πράγμα, είναι αυτό: θα τα καταφέρεις. Εγώ είμαι η απόδειξη.

Όταν ήμουν μέσα στη θεραπεία, δεν έβλεπα φως πουθενά. Τώρα είμαι εδώ για να σου πω πως υπάρχει φως. Δεν το βλέπεις πάντα, αλλά υπάρχει. Και κάθε μέρα που αντέχεις, το φως πλησιάζει λίγο ακόμα.

Υπήρχαν μέρες που δεν είχα δύναμη ούτε να σηκωθώ. Μα ακόμα κι εκείνες τις μέρες, κάτι μέσα μου έλεγε: Κράτα λίγο ακόμα.
Και κράτησα. Αν είσαι τώρα εκεί που ήμουν, πίστεψέ με, η ελπίδα δεν φεύγει ποτέ.

Όλοι μου έλεγαν “να έχεις πίστη”. Χρειάστηκε καιρό να καταλάβω ότι δεν μιλούσαν για κάτι έξω από μένα, αλλά για μέσα μου. Τώρα, όταν μιλάω σε άλλες γυναίκες, τους λέω μόνο αυτό: πίστεψε στον εαυτό σου. Είναι πιο δυνατός απ’ όσο νομίζεις.

Καρκίνος. Μόνο στο άκουσμα της χάνεται όλο σου το είναι. Στα 28 μου μετά από εξετάσεις που έκανα για άλλο λόγο, διαγνώστηκα με μιας καλοήθης μορφής καρκίνου στον πνεύμονα. Μόνη σε ένα γραφειάκι του ΓΝΛ μου ανακοινώνουν τι συμβαίνει. Όλα μαυρίζουν, χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Ο καρκίνος έχει πάμπολλες μορφές και ναι μπορεί να νικηθεί. Στο δρόμο του βλέπεις τι πραγματικά αξίζει στη ζωή. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την ΥΓΕΙΑ. Και όταν το λέω το νιώθω όσο τίποτα άλλο πλέον. Η ψυχολογία αλλά και ο κόσμος γύρω μου σε αυτή τη φάση της ζωής μου, μου απέδειξαν ότι όλα μπορούν να γίνουν. Εύχομαι δύναμη, θετικότητα, αγάπη, υπομονή στους συνοδούς και το φως δεν θα αργήσει να φανεί όσο μαύρα και να βλέπεις τα πράγματα στο πρώτο άκουσμα.

Διάγνωση πέρσι, στα 33! Φόβος στην αρχή, αλλά έντονη ελπίδα μετά το πρώτο ραντεβού με την χειρουργό. Έχει γίνει τρομερή πρόοδος στην αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού, έγκαιρη διάγνωση τον κάνει πλήρως ιάσιμο! Αυτό κράτησα! Αρκετοί δύσκολοι μήνες, πέρασαν όμως! Τώρα έχω πίσω τη ζωή μου, πηγα πίσω στη δουλειά μου, έχω δεχτεί το νέο, ανομοιόμορφο στήθος μου! Δεν ξυπνω ούτε κοιμάμαι σκεπτόμενη τον καρκίνο. Σε όσες το περνούν, θέλω να στείλω μια μεγάλη αγκαλιά και να ευχηθώ ολόψυχα να το αφήσετε πίσω σας σε λίγους μήνες!

Η φίλη μου το έμαθε και έπαθε σοκ όχι τόσο όταν άκουσε τη λέξη καρκίνος, αλλά όταν της είπαν ότι πρέπει να σταματήσει προσωρινά τη δουλειά. Δεν την ένοιαζε τόσο η διάγνωση όσο το ότι ένιωθε πως χάνει τον έλεγχο του προγράμματός της. Πάλεψε να κρατήσει αυτόν τον έλεγχο γιατί κυριολεκτικά η ζωή της εξαρτιόταν απ’ αυτό!

Ο καρκίνος δεν ήταν μόνο η διάγνωση, ήταν και η ανατροπή της καθημερινότητας. Δεν είναι όλα δάκρυα ή θαύματα. Είναι ραντεβού, κουβέντες, φόβος και μετά μια μέρα που λες “οκ, συνεχίζουμε”. Αυτό κρατάω.

Αυτό που έμαθα όταν νοσεί κάποιος δικός σου είναι ότι δεν έχεις πάντα λύση. Δεν χρειάζεται να γίνεις ήρωας ή να πεις τα σωστά λόγια. Το σημαντικό είναι να αντέχεις να είσαι παρών, ακόμα κι όταν δεν ξέρεις τι να πεις

Όταν το πέρασα εγώ, δεν ήταν μόνο ζόρικες οι εξετάσεις, οι χημειοθεραπείες και η απίστευτη ψυχολογική και σωματική κούραση αλλά οι αντιδράσεις των άλλων. Άλλος πανικοβαλλόταν, άλλος προσπαθούσε να με εμψυχώσει υπερβολικά, άλλος δεν ήξερε πως να μου μιλήσει και απέστρεφε το βλέμμα. Αυτό που όντως βοηθούσε ήταν όταν κάποιος απλώς μου μιλούσε κανονικά, χωρίς να με βλέπει σαν ασθενή ή περίπτωση ελεημοσύνης.

Το πιο συγκινητικό ήταν η αντίδραση του παιδιού μου. Επειδή του μιλήσαμε ανοιχτά για την ασθένεια και τις θεραπείες, μου έφερνε τα παιχνίδια του στην κλινική, μου ζωγράφιζε και μου έλεγε "Μαμά, πάρε τη δύναμή μου". Τα παιδιά έχουν μια απίστευτη, αγνή δύναμη που μας κρατάει όρθιους. Τελικά, έμαθα περισσότερα από εκείνο, παρά από τους γιατρούς.

Η θεία μου μας έλεγε και μας ξανάλεγε να μην ανησυχούμε. Δεν έκλαψε, δεν φώναξε, δεν τα έβαψε μαύρα. Αντίθετα άρχισε να γράφει μια λίστα με πράγματα που ήθελε να κάνει. Όχι ταξίδια, μπάντζι τζάμπινγκ και τέτοια - απλά πράγματα, όπως να φάει παγωτό στην αγαπημένη της παραλία ή να ανάψει ένα κερί στο τάδε μοναστήρι. Όταν τη ρώτησα τι έβαλε στην κορυφή της λίστα, είπε απλά «να ζήσω».

Όταν διαγνώστηκε η αδελφή μου το αντιμετώπισε σαν ακόμα ένα project της. Μια ζωή τυπική, οργανωμένη, όλα βάσει προγράμματος. Να σκεφτείτε άνοιξε φάκελο με γιατρούς, ραντεβού, σημειώσεις και ερωτήσεις. Μου είπε «αν κάθομαι και το σκέφτομαι, θα λυγίσω». Τη θαυμάζω γιατί δεν προσπάθησε να το ωραιοποιήσει, απλώς το διαχειρίστηκε.

Ο αδελφός μου το έμαθε από μια εξέταση που έκανε για εντελώς άλλο λόγο. Δεν είπε τίποτα στην αρχή· το κατάλαβα όταν σταμάτησε να κανονίζει διακοπές για “του χρόνου”. Όταν τελικά μιλήσαμε, μου είπε μόνο «θέλω να το πάρω χαλαρά, χωρίς φασαρίες». Τον πρώτο καιρό απέφευγε τις κουβέντες, σιγά σιγά ανοίχτηκε, άρχισε να μιλάει γι’ αυτό, να το αντιμετωπίζει στα ίσα. Είναι καθαρός εδώ και δυο χρόνια περίπου, όμως εξακολουθούμε να μιλάμε γι αυτό. Σαν μια υπενθύμιση του πολύτιμου δώρου που είναι η ζωή.

Έμαθα για τον καρκίνο μου τυχαία μετά από μια απλή εξέταση αίματος. Πρόσεξα να μην τρομάξω τα παιδιά μου. Τους είπα: «Θα το περάσουμε μαζί, όπως όλα». Η πιο δύσκολη στιγμή δεν ήταν η θεραπεία, αλλά όταν ξύπνησα ένα πρωί και δεν αναγνώρισα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Τώρα σιγά σιγά ξαναβλέπω εμένα.

Η μάνα της κολλητής μου το πέρασε δύο φορές. Εκεί που πίστευε ότι το είχε ξεπεράσει» ήρθε πάλι. Τη δεύτερη φορά δεν έκλαψε καθόλου. Μόνο είπε «το έργο το έχω ξαναδεί αλλά δεν πειράζει, φέρτε μου πάλι ποπ κορν». Έκανε χιούμορ ρε συ, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Εγώ στη θέση της θα το είχα χάσει τελείως...

Ο φίλος μου ο Πέτρος το έμαθε τυχαία από μια εξέταση ρουτίνας. Δεν είπε τίποτα σε κανέναν για τρεις βδομάδες. Όταν μίλησε, μας είπε «δεν ήθελα να σας φορτώσω πριν το βάλω καλά στο μυαλό μου». Εκεί κατάλαβα ότι οι πιο δυνατοί είναι αυτοί που κάνουν τους άλλους να νιώθουν λιγότερο φόβο απ’ όσο νιώθουν εκείνοι. Ρε φίλε, να’ ξερες μόνο τι μάθημα ζωής μου έκανες...

Εγώ το έζησα προσωπικά. Το πιο δύσκολο δεν ήταν οι εξετάσεις, ήταν η αναμονή του αποτελέσματος. Προσποιούμουν ότι δούλευα, αλλά στο μυαλό μου έπαιζαν όλα τα σενάρια. Και όλα ήταν ταινίες τρόμου. Όταν τελικά άκουσα ότι ήταν αντιμετωπίσιμος, έπιασα τον εαυτό μου να γελάει από ανακούφιση μέσα στο ιατρείο. Μετά μόνη στο αυτοκίνητο έκλαψα όπως δεν έκλαψα ποτέ στη ζωή μου. Ανακούφιση; Ευγνωμοσύνη; Φόβο που έφτασα τόσο κοντά; Δεν ξέρω. Ίσως όλα μαζί.

Η θεία μου δεν ήθελε να της μιλάμε “λες και ήταν άρρωστη”. Μας είπε «θα κουρευτώ πριν πέσουν τα μαλλιά μου, δεν θα με προλάβουν». Το έκανε, και μετά μας έβαλε να της βάλουμε σκουλαρίκια και κραγιόν έτσι από πείσμα. Κάθε φορά που τη βλέπω σήμερα, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει σημαντικότερο πράγμα από την ψυχραιμία και την αξιοπρέπεια μπροστά στον κίνδυνο.

Ο πατέρας μου δεν ήταν άνθρωπος που μιλούσε πολύ ή εύκολα. Όταν μας είπε για τη διάγνωση, το είπε λες και ανακοίνωνε το δελτίο καιρού! Ούτε φωνές, ούτε κλάμα, ούτε μια βρισιά. Εκεί όμως που πραγματικά λύγισα ήταν όταν τον είδα να κάθεται μόνος στο αυτοκίνητο δέκα λεπτά πριν μπει για ακτινοβολία. Δεν μου είπε τίποτα, αλλά κατάλαβα ότι φοβήθηκε. Από τότε, δεν τον άφησα ούτε μια φορά να πάει μόνος.

Η αδελφή μου διαγνώστηκε πριν τρία χρόνια. Δεν ήξερα πώς να της μιλήσω, φοβόμουν μην πω κάτι λάθος. Μια μέρα μου είπε: «Δεν θέλω να με κοιτάς σαν να φεύγω. Κοίτα με όπως πάντα». Από τότε αποφασίσαμε ότι μιλάμε κανονικά, γελάμε κανονικά και μόνο όταν κουράζεται σταματάμε. Αυτή μας έμαθε να μη φοβόμαστε τον καρκίνο.

Η μητέρα μου διαγνώστηκε στα 62 της. Την πρώτη εβδομάδα δεν μιλούσε σε κανέναν. Μόνο όταν πέσαμε τυχαία πάνω σε μια γυναίκα που έκανε χημειοθεραπεία μαζί της, τότε αναγκάστηκε να μας το πει. Στην αρχή δεν ήθελε να μιλάει γι’ αυτό, για να πηγαίνουμε μαζί στις χημειοθεραπείες ούτε συζήτηση. Σιγά σιγά άρχισε να εξοικειώνεται, να αποζητάει τη συντροφιά και την παρηγοριά. Ήμουν δίπλα της σε όλες τις υπόλοιπες θεραπείες και μετά κάναμε πάντα μια μικρή βόλτα. Την κρατούσα από το χέρι, δεν λέγαμε πολλά, αλλά ήταν αρκετά για να νιώθουμε ζωντανές.

Το ταξίδι με τον καρκίνο είναι δύσκολο. Είναι ένα ταξίδι που μπορεί να σε οδηγήσει σε μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή αλλά μπορεί και όχι. Ειναι ένα ταξίδι στο άγνωστο. Είναι οι τυχεροί άνθρωποι που ταξιδεύουν με αισιοδοξία και είναι σίγουροι οτι θα φθάσουν μετα τις θεραπείες τους σε κάτι όμορφο. Είναι ομως και οι άνθρωποι που η αρρώστια ο πόνος δεν τους επιτρέπει να είναι αισιόδοξοι γιατί στον δρόμο συναντούν καταιγίδες. Είναι και οι πολύ τυχεροί που ενώ η οικογένεια τους συμπάσχει και πονεί, κρύβει τον πόνο της βάζει το πιο χαρούμενο και αισιοδοξο χαμόγελο και ταξιδεύει δίπλα δίπλα με τον ασθενή. Ειναι ομως και οι λιγόψυχοι που εγκαταλείπουν τους δικούς τους είτε γιατί δεν αντέχουν τον πόνο είτε γιατί δεν θέλουν να συνταξιδέψουν. Είμαι μια τυχερή που ευλογήθηκα το ταξίδι με τον καρκίνο να με οδηγήσει σε μια καλύτερη ομορφότερη ζωή. Αλλά κυρίως εδώ και 21 χρόνια συνταξεδευουν μαζί μου οι δικοί μου άνθρωποι και στο τρένο του ταξιδιού μου ανέβηκαν και άλλοι που έγιναν οικογένεια και κατι μικρούλια εγγονάκια που έκαναν το ταξίδι ακόμα πιο όμορφο. Είναι και οι φίλες που έκανα, αυτες που πέρασαν την ίδια διαδρομή, και το μοίρασμα της χαράς αλλά και της λύπης μαζί τους είναι
αλλιώς. Έχουν μια δύναμη που σου ξυπνούν οτι πιο ανθρώπινο και όμορφο έχεις μέσα σου.

Την πρώτη φορά που είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη μετά την επέμβαση, έκλαψα. Τώρα, κοιτάζομαι και χαμογελώ. Γιατί βλέπω μια γυναίκα που νίκησε. Όχι τον καρκίνο, αλλά τον φόβο.

Όταν άκουσα τη διάγνωση, ένιωσα ότι ο κόσμος σταμάτησε. Μα μετά κατάλαβα ότι γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι, έτοιμοι να μου κρατήσουν το χέρι. Αν περνάς το ίδιο, να θυμάσαι, δεν είσαι μόνη. Είμαστε πολλές. Και καμιά δεν περπατά μόνη της.

Υπήρχαν μέρες που δεν ελαλούσαμε τίποτε. Απλώς εκρατούσαμε τα χέρια μας. Καμιά φορά, η σιωπή λαλεί πιο πολλά που τα λόγια. Ήταν ο τρόπος μου να της λέω: Εν είσαι μόνη σου.

Θυμούμαι τη μέρα που μας το είπαν. Εχάσαμεν την γη κάτω που τα πόδια μας! Η μάνα μου εσηκώστηκεν τζι είπεν: “Εν θα με νικήσει εμένα η αρρώστια.” Που τότε, κάθε μέρα ήταν μια μάχη αλλά τζιαι νίκη. Ως που τζαι νίκησε. Μακάρι όλες οι γυναικες που το παίρνουν να έχουν την δύναμη τζαι το κουράγιον της.

Διαγνωστικά με καρκίνο του μαστού καλοκαίρι του 2023. Προχώρησα σε διπλή μαστεκτομή λόγω γονιδίου. Μια δύσκολη περίοδος η οποία δίπλα μου είχα την οικογένεια μου φιλους και εξαιρετικούς γιατρούς. Το καιρό της επέμβαση μου διαγνωστικε και η μαμά μου με καρκίνο στους πνεύμονες με μετάσταση στα κόκαλα. Δεν έχασα την πίστη μου το παλεύουμε με την Μαμά μου. Πρέπει να είμαστε δυνατοί να έχουμε πίστη στο Θεό και να μην τα βάζουμε κάτω.

Ήταν Ιούλιος του 2012 όταν η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Η μαμά μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Ήμουν μόλις 28 χρονών και ένιωσα ότι η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. Έπρεπε να γίνω η δυνατή της οικογένειας, να σταθώ όρθια και να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε. Η μαμά μου ήταν το άλλο μου μισό, και η σκέψη ότι θα μπορούσε να φύγει ήταν αβάσταχτη.

Ξεκίνησαν εξετάσεις και θεραπείες, χημειοθεραπείες που έμοιαζαν να μην τελειώνουν. Η γιατρός μας είπε ότι είχε μόνο έναν μήνα ζωής, αλλά μας ενθάρρυνε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κερδίσουμε χρόνο. Η ελπίδα και η αγωνία γίνονταν κάθε μέρα πιο έντονες. Τον Αύγουστο του 2013, όμως, η γιατρός μας ανακοίνωσε ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίδα. Η μάχη ήταν άνιση, αλλά η αγάπη μας, οι στιγμές που μοιραστήκαμε και η παρουσία μας έδιναν νόημα σε κάθε δύσκολη μέρα.

Η μαμά μου μπορεί να έφυγε, αλλά η αγάπη της ζει μέσα μου. Κάθε σκέψη και κάθε πράξη μου κουβαλάει ένα κομμάτι της. Και εγώ συνεχίζω, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη της και τη δύναμη που μου έμαθε να έχω ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Σε όσους παλεύουν με τον καρκίνο ή στηρίζουν αγαπημένα τους πρόσωπα: μην χάνετε ποτέ την ελπίδα. Κάθε μικρή νίκη, κάθε στιγμή αγάπης έχει τεράστια αξία. Η μάχη μπορεί να είναι άνιση, αλλά η καρδιά, η αγάπη και η αποφασιστικότητα σας κάνουν τη διαφορά. Στηριχτείτε σε όσους σας αγαπούν και θυμηθείτε: δεν είστε μόνοι. 💛

Εγώ έχασα την μανούλα μου από καρκίνο του πνεύμονα μέσα σε 8 μήνες.
Πήγαμε στο νοσοκομειο γιατί της είχε πέσει το νάτριο και παρουσιάζε πρόβλημα με την μνήμη της και της έκαναν μια ακτινογραφία η οποία έδειξε πως υπήρχε κάτι στο θώρακα.
Κάνοντας μια μαγνητική εκτενέστερα έδειξε καρκίνο.
Δεν ξέρω πως βρήκα την δύναμη να της το πω.Σταθηκα διπλα της σε ολα και όλη μου η οικογένεια!Παλεψε γενναια και ενω εφυγε με αφορητους πονους μου εδειξε ποσο γενναια και δυνατη ηταν μεχρι το τελος της.Στο τέλος της ήμουν
κοντά της δεν ξέρω τι περιμενα ενώ ήξερα πως θα πεθάνει!αλλά είχα ελπίδα

Πέθανε 24/7/23 αλλα ήμουν κοντά της δίπλα της με την αδερφή μου και είμαι σίγουρη πως αυτό θα ήθελε για το τέλος της!
Την σκέφτομαι κάθε μέρα και την έχω οδηγό στην ζωή μου!❤️❤️❤️

Διαγνωστικά τον Μάιο του 23 με επιθετικό καρκίνο του μαστού. ΣΟΚ...
Μόλις το άκουσα έπεσε ο ουρανός και με πλάκωσε... ένιωσα ότι χάθηκε η γη κατω απο τα ποδια μου... Παναγια μου θα πεθανω...δεν ξέρω πως κατάφερα και οδηγησα μεχρι το σπίτι. Μαυρες σκέψεις έτρεχαν μεσα στο μυαλό μου... οι κορες μου, ο αντρας μου γιατι να το περασουν αυτο; θεε μου.. λυπήσουμε, λυγισα έκλαψα και φοβήθηκα, φοβηθηκα πολύ το κλάμα και η απελπισία με κατέλαβαν. Πήρα όμως τις αποφάσεις μου Πήγα στον γιατρο μου και κάναμε πλάνο..
Γιατρέ μου φοβαμε..
θα πεθανω;
θα κάνουμε ότι μπορουμε μου είπε Πεισμωσα... Αμαχητη δεν θα πέσω είπα και το υποσχέθηκα στον εαυτό μου και στην οικογενεια μου θα δώσουμε μια δύσκολη μάχη και θα νικήσουμε.
Σε χρόνο μηδέν έκανα χειρουργείο (ογκεκτομή) άρχισα τις χημειοθεραπειες χάλια η ζωή μου τότε από τις παρενέργειες δεν ηταν και ότι καλύτερο. Επεσαν και τα μαλλιά γυναίκα φαλακρη και με μισό στήθος πολύ το ζόρι. Μετά ακολούθησε η ακτινοβολία και στην συνέχεια η ανοσοθεραπεια. Όλα πήγαν καλά με την βοήθεια του Θεού. Μετά από δύο χρόνια είμαι εδώ και υγιεστατη Χάρι στο Θεό, την Παναγία και τους Αγίους μου που τους επικαλουμουν σε καθε δυσκολια, στον γιατρο μου, το νοσηλευτικο προσωπικο που με αγκαλιασαν σαν να ημουν δικος τους ανθρωπος, τον άντρα μου και τις κόρες μου που στάθηκαν δίπλα μου βράχοι και δεν με άφηναν να λυγισω.
Σας ευχαριστώ και σας αγαπώ!!
Ο καρκίνος μπορεί να είναι ένα θηρίο άγριο μαλιστα μη τον φοβηθείτε όμως μπορεί να ΝΙΚΗΘΕΙ

Φλεβάρης 2025 καρκίνος του παχέως εντέρου, χειρουργείο για αφαίρεση πολύποδα 6 εκατοστών αναστόμωση στο έντερο και σε 8 βδομάδες μετά ξεκίνησα χημειοθεραπείες. Δεν είναι εύκολες και ακομη συνεχίζω. Είμαι 38 δεν θέλω να πιστέψω οτι θα υπάρξει μετάσταση. Θέλω απλώς να τελειώσει όλο αυτό. Όποιος το περνάει μπορεί να καταλάβει!!!!

Η μητέρα μου δεν νίκησε τον καρκίνο. Πάγκρεας ήταν. Πολύ δύσκολο πρώτα για εμάς που γνωρίζαμε κι έπειτα για εκείνη που το υποψιαζόταν αλλά δεν το μοιραζόταν. Πάλεψε όμως με το χρόνο και οι 2 μήνες έγιναν σχεδόν 12 από την ημέρα που διαγνώστηκε. Οι περισσότεροι από αυτούς τους μήνες χωρίς πόνο αλλά με πολύ μοίρασμα και πολλή αγάπη. Θυμάμαι την αγκαλιά της και τις ευχές της και το αίσθημα ότι δεν ήθελα να χάνω στιγμές μακριά της.

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΣΤΑ 33. ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΑ 45 ΑΚΟΜΗ ΠΑΛΕΥΩ. YOU NEVER REALIZE HOW STRONG YOU ARE, UNTIL BEING STRONG IS THE ONLY CHOICE YOU HAVE.

Η μητέρα μου νίκησε τον καρκίνο δύο φορές. Την πρώτη φοβήθηκε. Τη δεύτερη, τον κοίταξε κατάματα και του είπε “όχι πάλι εσύ”. Δεν ξέρω πώς το έκανε, αλλά το έκανε. Και σήμερα, κάθε φορά που τη βλέπω να φροντίζει τα εγγόνια της, σκέφτομαι πόσο γενναία υπήρξε και παραδειγματίζομαι. Μακάρι να πήρα το κουράγιο της.

Θυμάμαι τον παππού μου που έλεγε ότι ο καρκίνος δεν θα τον κάνει να ξεχάσει ποιος είναι. Μέχρι την τελευταία μέρα διάβαζε την εφημερίδα του και κουνούσε το κεφάλι του για “όλα αυτά που γίνονται στον τόπο μας”. Τον χάσαμε ήσυχα, αλλά όχι ηττημένο. Έμαθα πως η δύναμη μπορεί να είναι σιωπηλή, μα είναι πάντα παρούσα.

Ο καρκίνος με βρήκε στα 45 μου, στη μέση μιας καριέρας που θεωρούσα σπουδαία. Μου θύμισε όμως πόσο ασήμαντα είναι όλα χωρίς την υγεία μας. Σήμερα δουλεύω λιγότερο, γελάω περισσότερο και λέω σε όλους να μην περιμένουν μια διάγνωση για να αρχίσουν να ζουν.

Η αδελφή μου διαγνώστηκε με λευχαιμία στα 19. Εκεί που όλοι τα βλέπαμε μαύρα, εκείνη έβρισκε αφορμές να γελά. Μου έλεγε “αν τα καταφέρω, θα πάμε ταξίδι στην Ισλανδία”. Πέντε χρόνια μετά, πήγαμε. Και κάθε βράδυ κοιτώντας το βόρειο σέλας, ευχαριστούσα ό,τι υπάρχει εκεί ψηλά για τη ζωή που χάρισε στην αδελφή μου.

Η γυναίκα μου πάλεψε με τον καρκίνο του μαστού για τρία χρόνια. Πήγαινα μαζί της σε κάθε χημειοθεραπεία, καθόμουν δίπλα της και διαβάζαμε τα βιβλία μας. Όταν οι γιατροί είπαν “καθαρή”, ένιωσα πως ξαναγεννηθήκαμε και οι δύο. Από τότε κάθε μέρα μοιάζει δώρο. Και συνεχιζουμε να διαβάζουμε δίπλα δίπλα τα βιβλία μας.

Η μαμά μου δεν άντεχε να βλέπει τα μαλλιά της να πέφτουν. Ένα απόγευμα μπήκα στο μπάνιο με μια ξυριστική μηχανή και της είπα “θα το κάνουμε μαζί”. Ξυρίσαμε τα κεφάλια μας και γελάσαμε. Από εκείνη τη μέρα, δεν ξαναέκλαψε ούτε μια φορά για τα μαλλιά της. Εστίασε καθαρά στον αγώνα της για επιβίωση.

Πέρασα τον καρκίνο των όρχεων στα 29 μου. Δεν ήθελα να το πω σε κανέναν, ντρεπόμουν, δεν φτάνει που ήταν καρκίνος, ήταν και σε άβολο σημείο, πώς να μιλήσεις γι’ αυτό. Μέχρι που κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό στο να πολεμάς για τη ζωή σου. Σήμερα μιλάω ανοιχτά γι’ αυτό και αν βοηθήσω έστω έναν να πάει για εξετάσεις, άξιζε με χίλια όλη η δοκιμασία.

Όταν ο πατέρας μου διαγνώστηκε, παραδόξως ήταν ο πιο ψύχραιμος απ’ όλους μας. Εγώ κατέρρεα κι εκείνος μου έλεγε “εν θα με φάει ένας όγκος, κόρη μου”. Στις θεραπείες κουβαλούσε μαζί του πάντα τα αγαπημένα του σταυρόλεξα ενώ δεν σταματούσε να πειράζει τους νοσοκόμους - όταν φυσικά δεν τους ζάλιζε ρωτώντας τους συνέχεια για τις λέξεις που δεν έβρισκε. Μας έμαθε ότι η αξιοπρέπεια δεν χάνεται ούτε στις χειρότερες στιγμές σου.

Στις 2 του Μάη ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στο τρενάκι των συναισθημάτων. 16 Ιουνίου έκανα την πρώτη μου χημειοθεραπεία όπου δεν κατάφερα να την ολοκληρώσω. Σκέφτηκα όμως πόση δύναμη κρύβω μέσα μου, μάζεψα τη δυναμη που μου δίνει η οικογένεια μου και κατάφερα να τελειώσω και τις 9 χημειοθεραπείες με χαμόγελο και αισιοδοξία. Συνεχίζω τώρα με ακτινοβολία και ανοσοθεραπεια. Όλα καλά. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν πως θα το έλεγα στις κόρες μου. Πως θα το έλεγα στη μαμά μου που το έζησε πριν λίγα χρόνια, πως θα το αποδεχόταν ο παπάς μου που θα το ζήσει για δεύτερη φορά γιατί η πλευρά του θεατή είναι και αυτή δύσκολη. Ο σύζυγος μου, νου κρατά το χέρι και να μου θυμίζει ότι θα περάσει και θα τα καταφέρουμε. Δεν είναι εύκολο. Είναι πραγματικά ένα τρενάκι συναισθημάτων. Πότε προχωρά γρήγορα και πότε σταματά απότομα. Αλλά με τη δύναμη και την αγάπη αυτό το ταξίδι γίνεται με ένα μαγικό τρόπο πιο εύκολο.

διαγνώστηκε ο παπάς μου από καρκίνο του πνεύμονα Δεκέμβρη του 2020. Από την πρώτη στιγμή το αντιμετώπισε με θάρρος κι έδινε και σε εμάς με τον τρόπο του. Πάντα μου έλεγε "κόρη μου εγώ εν μαραζώνω για μένα, μαραζώνω για μωρά και νεους που βλέπω δίπλα μου στη χημειοθεραπεια". Τον χάσαμε Δεκέμβρη του 2021 σε ηλικία 59χρονών, ένα χρόνο ακριβώς από τη διάγνωση του. Από τότε δεν περνά μέρα που να μην τον σκέφτομαι και να προσεύχομαι να βρεθεί μια θεραπεία που να μπορεί να θεραπεύει τον καρκίνο ολοκληρωτικά! Μου λείπεις παπά μου!!!

Πριν 4 χρόνια διαγνωστηκα με καρκίνο σε προχωρημένο σταδιο. παραμονές πρωτοχρονιάς 2022.. δεν ξέρω γιατί μα δε λυπήθηκα καθόλου..ένιωσα πολύ έντονη την παρουσία του Θεού.. σαν να μου εμπιστεύτηκε ένα δώρο ο Θεός.. η ασθένεια με έβγαλε από όλα τα αδιέξοδα που είχα... ένιωσα απίστευτη ηρεμία κατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειων, της εγχείρησης, των ακτινοθεραπειων.. τα πράγματα έγιναν δύσκολα όταν έμαθα για την ορμονοθεραπεια.. δεν είχα προλάβει να κάνω την οικογένεια μου ούτε να βρω τον άνθρωπο μου... είναι κ μια μακροχρόνια θεραπεία που δοκιμάζεται όλο σου το είναι..όλες οι σχέσεις..και αναδεικνύονται ποιοι πραγματικά σε αγαπούν.. στις χημειοθεραπειες όλοι σοκαρισμένοι σπεύδουν να σου τηλεφωνήσουν.. να σου πουν κάτι.. είσαι κ χωρίς μαλλιά.. στην ορμονοθεραπεια λίγοι σε θυμούνται κ ακόμα λιγότεροι σε καταλαβαίνουν.. ο Θεός να μας δυναμώνει όλους!

Ο πεθερός μου πάλεψε με θάρρος, αξιοπρέπεια και δύναμη, αλλά δεν τα κατάφερε. Μέσα από τη δική του διαδρομή έμαθα πως ο καρκίνος δεν είναι μόνο ασθένεια — είναι μια διαδρομή που δοκιμάζει, αλλά και ενώνει. Η αγάπη, η στήριξη και η παρουσία των ανθρώπων γύρω μας κάνουν τη διαφορά.
Στέλνω το δικό μου μήνυμα στήριξης σε όσους δίνουν σήμερα τον αγώνα τους: δεν είστε μόνοι.

Η μαμά μου διαγνώστικε με καρκίνο στο στηθος και στο παχύ έντερο μαζί.Δέκτηκε την αρρώστια της με στωικότητα. Πάντοτε μου έλεγε ‘να έχεις θάρρος’.Ήταν ένας άγγελος πάνω στη γη. Να είσαι καλά μάμα μου γλυκιά εκεί που είσαι. Να ξεκουράζεσαι..

Κάθε νύχτα, όταν έπαιρνε την μάνα μου ο ύπνος, της έρριχνα την κουβέρτα πάνω της. Μύριζεν νοσοκομείο τζι αγάπη μαζί. Ένα πρωί, άνοιξεν τα μμάθκια τζι είπε: “Νιώθω σήμερα ότι αναστήθηκα.” Τζείνη η κουβέντα, εν μου φεύκει ποττέ γιατί θυμίζει μου τη θέληση που είσχε για να σηκωστεί πάνω, να ζήσει..

Έβλεοα την μάνα μου να μαγειρεύει με το ένα χέρι μετά την επέμβαση και να χαμογελά. “Μάμα ξεκουράσου” της έλεα. Εκείνη απαντούσε: “Όσο μπορώ να κάνω κάτι μόνη μου, είμαι ζωντανή.” Σήμερα τη θαυμάζω περισσότερο από ποτέ, όχι γιατί επέζησε, αλλά γιατί δεν σταμάτησε να ζει. 🩷

Η γυναίκα μου δεν ήθελε λύπηση, ήθελε αγάπη.
Στην αρχή έκανα το λάθος να τη βλέπω σαν “άρρωστη”. Εκείνη μου είπε: “Μη με κοιτάς έτσι, είμαι η ίδια γυναίκα.” Από τότε, κάθε μέρα προσπαθούσα να της το αποδεικνύω, με βόλτες, με αγκαλιές. Κι όντως, ο καρκίνος δεν πήρε τη θηλυκότητά της. Στα μάτια μου ήταν πιο όμορφη και πιο δυνατή από ποτέ.

Αφήνω αυτό το μήνυνα για σένα που παλεύεις

Όταν κουράζεσαι, θυμήσου:
και τα λουλούδια σκύβουν για λίγο πριν ξανασηκώσουν το κεφάλι τους στον ήλιο. Πάρε μια ανάσα, ξεκουράσου, και όταν νιώσεις έτοιμη, συνέχισε. O θεός είναι μαζί σου.

Η μητέρα μου πάλεψε γενναία μέχρι το τέλος, και όταν κατάλαβε ότι θα φύγει είχε το θάρρος να μας προετοιμάσει για την φυγή της. Είμαι ευγνώμων και ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε την δύναμη να ήμουν δίπλα της μέχρι το τελευταίο της δευτερόλεπτο.

Η αδερφή μου διαγνωσθηκε με καρκίνο του μαστού και έκανε ολες τις εξετάσεις και τη αφαίρεσαν τη μάζα. Τώρα είναι καλά. Αυτό που με σκοτώνει ομως είναι ότι και η μητέρα μου έχει πρόσφατα διαγνωσθεί με καρκίνο του μαστού. Η πρώτη δυσκολία είναι η αναμονή των αποτελεσμάτων των ιατρικών εξετάσεων αλλά και της βιοψίας. Έπειτα λόγω σοβαρού ιατρικού της μητέρας μου η ανησυχία μας τοσο και των γιατρών είναι ότι μια επέμβαση αφαίρεσης στήθους θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή της. Η αναμονή και το άγνωστη μας σκοτώνει όλους και ειδικά την ίδια που το βιώνει. Περιμένουμε τις οδηγίες των γιατρών γι το πώς θα προχωρήσουμε.

Έβλεπα το μωρό μου, και σκεφτόμουν ότι μπορεί να μεγαλώσει χωρίς τη μαμά του.. Να μην ξέρω τι κάνει.. Να μην είμαι δίπλα του να του καρατώ το χέρι.. Να μην με θυμάται καν οταν μεγαλώσει, μόνο σαν μια αφηρημένη έννοια.
ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΨΥΧΟΦΘΟΡΟ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ. ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΤΕ ΒΡΑΧΟΣ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ

Όταν νόσησε η πεθερά μου με καρκίνο και ήταν στις τελευταίες της στιγμές, ήταν πάντα με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα, αυτή μας έδινε δύναμη για το αύριο

Όταν η θεία μου νόσησε με την ασθένεια, πρέπει να ομολογήσω πως ήταν πολύ ψύχραιμη. Βασικά πέρασε την όλη διαδικασία λες και δεν έτρεχε κάτι. Στάθηκε βράχος.

Διαγνώστηκα πριν τρία χρόνια. Δεν ήθελα να το πω σε κανέναν, ούτε καν στα παιδιά μου. Ντρεπόμουν, φοβόμουν, δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω. Τελικά, όταν άρχισαν οι θεραπείες, κατάλαβα πως η σιωπή δεν βοηθά. Άρχισα να μιλάω, να ζητάω βοήθεια, να γελάω με τα άλλα κορίτσια στο Ογκολογικό. Σήμερα, νιώθω πιο δυνατή απ’ ό,τι ήμουν ποτέ. Αν κάτι έμαθα, είναι ότι ο καρκίνος μπορεί να σου παίρνει πράγματα, αλλά μπορεί και να σου δώσει: κουράγιο, ευγνωμοσύνη, προτεραιότητες.

Ο θείος μου δεν μιλούσε πολύ για την αρρώστια του. Το μόνο που έλεγε ήταν “εντάξει, θα περάσει”. Αλλά έβλεπες στα μάτια του ότι ήξερε. Τον τελευταίο μήνα ζήτησε να πάμε όλοι μαζί μια βόλτα στη θάλασσα. Καθίσαμε, ήπιαμε τις μπύρες μας και γελούσαμε με ιστορίες από τα παλιά. Ήταν σαν να μας αποχαιρετούσε χωρίς λόγια. Από τότε, κάθε φορά που βλέπω θάλασσα, σκέφτομαι εκείνη τη μέρα. Σκέφτομαι πόσο το πάλεψε.

Η φίλη μου η Στέλλα έμαθε ότι έχει καρκίνο όταν ήταν έγκυος. Θυμάμαι το βλέμμα της, πιο ήρεμο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. “Πρώτα θα γεννήσω, μετά θα πολεμήσω”, είπε. Και τα έκανε και τα δύο. Το μωρό της σήμερα είναι τεσσάρων χρονών. Κάθε φορά που το βλέπω, σκέφτομαι ότι είναι η ζωντανή απόδειξη πως η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ.

Η μάνα μου εμφάνισε καρκίνο στον μαστό όταν ήμουν 17. Θυμάμαι που μου είπε ότι δεν θα αλλάξει τίποτα, δεν θα με αφήσει ποτέ μόνο μου. Και όντως, δεν άλλαξε τίποτα. Πήγαινε στη δουλειά, μαγείρευε, μας μάλωνε, γελούσε. Μόνο όταν έφευγα για το σχολείο έβλεπα στα μάτια της την κούραση. Σήμερα είναι δέκα χρόνια καθαρή. Και κάθε φορά που τη βλέπω, λέω μέσα μου ότι η μάνα μου είναι ηρωίδα.

Ο σύζυγός μου διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας. Οι γιατροί δεν ήταν αισιόδοξοι. Εγώ όμως είχα πίστη. Του μαγείρευα ό,τι ήθελε, καθόμουν δίπλα του τα βράδια που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, και όταν πονούσε του έλεγα ιστορίες από τότε που γνωριστήκαμε. Κρατηθήκαμε ο ένας απ’ τον άλλον μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν πέρασε ούτε μια που να μην τον σκεφτώ, αλλά ξέρω πως τουλάχιστον ένιωσε αγάπη μέχρι το τέλος.

Η αδελφή μου αντιμετώπισε τον καρκίνο πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη. Ακόμα και με τη μαντίλα στο κεφάλι, έκανε πλάκα με όλους. Μια φορά τη ρώτησα πώς το καταφέρνει και μου απάντησε “αν είναι να φύγω, τουλάχιστον να φύγω γελώντας”. Εκείνη έφυγε, αλλά άφησε πίσω της μια λάμψη που δεν σβήνει. Από τότε, κάθε φορά που γελάω, νιώθω σαν να γελάει κι εκείνη μαζί μου.

Η διάγνωση ήρθε ανήμερα των γενεθλίων μου. Είχα πάει για ένα τυπικό τσεκ-απ. Όλα πάγωσαν γύρω μου. Οι πρώτες μέρες ήταν μαύρες, έκλαιγα, χτυπιόμουν, έλεγα γιατί σε μένα αυτό; Μετά από πολύ κλάμα και σκέψη, αποφάσισα ότι δεν θα αφήσω τον φόβο να μου φάει τη ζωή”. Κράτησα σημειώσεις από κάθε μέρα, κάθε μικρή νίκη. Τώρα που είμαι καθαρή, τις διαβάζω πού και πού και θυμάμαι πόση δύναμη μπορεί να έχει ο άνθρωπος όταν δεν έχει άλλη επιλογή.

Ο πατέρας μου ήταν πάντα το στήριγμα όλων μας. Όταν μας ανακοίνωσε ότι έχει καρκίνο, πάγωσα. Δεν ήξερα πώς να φερθώ, τι να πω. Εκείνος όμως ήταν πιο ψύχραιμος από όλους. Μια μέρα μου είπε "εν θα με φοητσιάσει εμένα τούτο το πράμα, έχω περάσει χειρότερα". Και πραγματικά, πάλεψε μέχρι το τέλος με αξιοπρέπεια και χιούμορ. Από τότε, τίποτα δεν μου φαίνεται τόσο δύσκολο.

Στις πρώτες θεραπείες της μάνας μου απλώς καθόμουν δίπλα της και βλέπαμε ξανά σειρές που αγαπούσε. Μερικές φορές κοιμόταν, άλλες γελούσε. Ήταν ο τρόπος μας να κρατήσουμε τη ζωή “κανονική." Και όταν τελείωσε, μου είπε: "Δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτές τις στιγμές που με βοηθούσαν να ξεχαστώ."

Την είδα να περνά από πόνο, φόβο, απώλεια, αλλά ποτέ από απελπισία. Τις νύχτες που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, καθόμουν δίπλα της και της διάβαζα προσευχές. Έτσι βρίσκαμε ξανά την ελπίδα. Όταν πήραμε τα αποτελέσματα και ήταν καθαρά, κλάψαμε μαζί, αυτή τη φορά από χαρά.

Όταν η γυναίκα μου έπεσε στην αγκαλιά μου κλαίγοντας με τη διάγνωση, ο κόσμος σταμάτησε. Από εκείνη τη στιγμή, εμαθα να μαγειρεύω, να φροντίζω, να σωπαίνω όταν έπρεπε. Ο καρκίνος ήταν μια τεράστια δοκιμασια αλλά μας άφησε μια βαθύτερη αγάπη.

Όταν αρρώστησε η αδελφή μου, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ένα πλάσμα χαρούμενο, γεμάτο ζωντάνια και όρεξη για ζωή. Ακόμη και τις μέρες που πονούσε, έβρισκε τη δύναμη να αστειεύεται. Στο ογκολογικό κάθε μέρα της έγραφα μικρά σημειώματα του τύπου "μην αφήσεις τον φόβο σου να σου πει ποια εισαι" και τα κολλούσα δίπλα απο το κρεββάτι. Ένα πρωί βρήκα πίσω ένα που έλεγε: “Χάρη σε σένα, δεν έσβησα τότε.”

Η μάνα μου δεν το έβαλε κάτω ούτε στιγμή. Την έβλεπα να ξυπνά κάθε πρωί κουρασμένη, κι όμως να ετοιμάζει το πρωινό μας. Την ημέρα της τελευταίας θεραπείας της πήρα μια τούρτα που έγραφε πάνω 'νικήτρια'. Την κοίταζα και έλεγα μέσα μου αυτή είναι η πιο δυνατή γυναίκα του κόσμου.

Περάσαμε όλη τη ζωή μαζί, σχολείο, φοιτητικά χρόνια, γάμους, παιδιά. Και μετά ήρθε η διάγνωση. Την είδα να αλλάζει, να δυναμώνει, να παλεύει. Στην τελευταία της θεραπεία της έδωσα ένα μικρό φυλαχτό και της είπα: Αυτό δεν είναι για να σε προστατεύει, είναι για να σου θυμίζει πόσο γενναία είσαι.

13 χρόνια μετά τις θεραπείες της και άθε φορά που περνάω κάτι, θυμάμαι το κουράγιο που έδειξε τότε...και γεμίζω δύναμη!

Όταν η κόρη μου αρρώστησε, ένιωσα ανήμπορη. Θα προτιμούσα να ήμουν εγώ στη θέση της. Όμως εκείνη με δίδαξε την δύναμη που κρύβει κανείς μεσα του. Σήμερα τη βλέπω να ζει ξανά και ξέρω πως η δύναμη των παιδιών μας ξεπερνά τη δική μας.

Από μια μαμά που κόντεψε να χάσει το παιδί της το 2021.

Όταν η γυναίκα μου διαγνώστηκε, φοβήθηκα περισσότερο απ’ ό,τι σε όλη μου τη ζωή. Τα παιδιά ήταν μικρά, και δεν τους είπαμε κάτι. Τα βράδια που κοιμόντουσαν, της κρατούσα το χέρι και της έλεγα θα το περάσουμε μαζί. αλΑν και τις πλείστες φορές ένιωθα ότι αυτή έδινε δύναμη σε μένα! Σήμερα, 6 χρόνια μετά τις θεραπείες, κάθε ουλή της είναι και μια υπενθύμιση της δύναμής της!

Πέρσι στην δουλειά μια πολύ καλή μου συνάδελφος διαγνώστηκε με την νόσο. Ήταν μόνο 36 ετων. Στην αρχή δεν ήξερα πώς να τη στηρίξω. Δεν ήθελα να την κάνω να νιώσει διαφορετική. Της έγραψα ένα μικρό σημείωμα στο γραφείο της: “Είσαι φως και τίποτα δεν μπορεί να το σβήσει.” Το κράτησε κολλημένο στην οθόνη της σε όλη τη διάρκεια των θεραπειών. Όταν γύρισε στη δουλειά μετά τις θεραπείες της, χαμογελούσε πιο πολύ από όλους μας. Ήταν λες και χάριζε φως σε όλο το γραφείο.

Όταν η κολλητή μου μου είπε 'έχω καρκίνο' δεν ήξερα τι να πω. Την επόμενη μέρα πήγα σπίτι της με μια σακούλα γεμάτη περιοδικά, παγωτό και μάσκες προσώπου. Καθίσαμε μαζί όλο το απόγευμα και μιλήσαμε για τα πάντα, εκτός από τον καρκίνο. Της είπα "θα είμαι εδώ, όποτε με χρειαστείς”. Και ήμουν.

Η κόρη μου ήταν μόλις 35 όταν διαγνώστηκε. Ήθελα να πάρω εγώ τον πόνο της. Κάθε φορά που έμπαινε στο χειρουργείο, προσευχόμουν σιωπηλά στο διάδρομο. Όταν βγήκε, τη φίλησα στο μέτωπο και της είπα "κόρη μου ετελείωσε και τωρά μετά που τούτο που κατάφερες δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε". Από εκείνη τη μέρα, ξέρω τι σημαίνει πραγματική δύναμη.

Όταν η αδερφή μου μου είπε “έχω καρκίνο του μαστού”, πάγωσα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Μετά κατάλαβα: απλώς να είμαι εκεί. Την πήγαινα στις εξετάσεις, κάναμε βόλτες όταν είχε δυνάμεις, βλέπαμε σειρές στον καναπέ όταν δεν είχε. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, χρειάζεται παρουσία.

Η μαμά μου έχασε τα μαλλιά της, αλλά ποτέ τη δύναμή της. Θυμάμαι να της δένω εγώ το φουλάρι πριν πάει στη θεραπεία, να της κάνω αστεία για να γελάσει. Ήθελα να νιώθει ότι είναι ακόμα η μαμά μου, όχι μια “ασθενής”. Όταν βγήκαν τα καλά νέα, την αγκάλιασα και της είπα ήσουν πάντα η ηρωίδα μου.

Θυμάμαι τη μέρα που άκουσα τη λέξη “καρκίνος”. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Εκείνη όμως, μου είπε “θα το παλέψουμε μαζί”. Κάθε πρωί της κρατούσα το χέρι πηγαίνοντας για χημειοθεραπεία. Ήταν κουρασμένη, πονούσε, αλλά δεν σταμάτησε να χαμογελά. Της έλεγα κάθε βράδυ είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου και το πίστευα.

θυμάμαι την μάμα μου να βάζει κοκκινάδι πριν να πάει για χημειοθεραπεία. “Να είμαι όμορφη, γιε μου,” έλεγε. Εγώ έσφιγγα τα δόντια για να μην κλάψω. Κι όμως, ήταν εκείνη που μας στήριζε όλους. Υπήρχα στιγμές που ξέρω πώς λύγισε αλλά ποτέ δεν το έκανε μπροστά στα παιδιά της.

Ο πατέρας μου μου έμαθε τι σημαίνει κουράγιο. Τον είδα να περνά χημειοθεραπείες χωρίς να χάνει ποτέ το χαμόγελό του. Ήξερα ότι φοβόταν, αλλά δεν το έδειξε ποτέ. Μου έλεγε "ο καρκίνος έκαμε λάθος που τα έβαλε μαζί μου". Εγώ τον στήριζα λέγοντας του ότι θα τα καταφέρει. Και τελικά τα κατάφερε. Σήμερα μας λέει "εγώ σας το έλεγα ότι θα τα καταφέρω" και γελά!

Σε όσους και όσες παλεύουν με τον καρκίνο, θα ήθελα να πω ότι παρόλο που σίγουρα είναι μια πολύ δύσκολη διαδρομή μπορούν να βγουν νικητές με τη φροντίδα και την αγάπη των γύρω τους, αλλά και με όπλο την προσευχή.

Περνώντας αυτή την εμπειρία συνειδητοποιείς ότι η αγάπη, η καλοσύνη, αυτό που έχεις να προσφέρεις στους γύρω σου είναι το πιο σημαντικό και η πιο όμορφη παρακαταθήκη που μπορείς να αφήσεις πίσω σου.

Αυτό που μου έδινε δύναμη ήταν η οικογένειά μας και τα 3 μας παιδιά που ήταν στην Κύπρο και έπρεπε να επιστρέψουμε το συντομότερο πιο γρήγορα στην Κύπρο.

Προσωπικά έχω γίνει πιο δυνατή μετά από αυτή τη δοκιμασία που πέρασε η μαμά μου, αν αντιμετωπίσαμε το συγκεκριμένο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα.

Αυτή η παρέα που περνάει αυτό το πράγμα τους εύχομαι μέσα από τα βάθη της ψυχής μου να
βρουν τη δύναμη, όπως προσπαθώ κι εγώ να τη βρω.

Ήταν εύκολο γιατί πραγματικά ήμασταν όλοι μαζεμένοι σπίτι μου κάθε μέρα, να κάνουν τις εξετάσεις τους για να είμαστε βέβαιοι ότι είναι καλά…έρχονταν με τις μάσκες τους, μου καθάριζαν με φρόντιζαν, βοηθούσαν στο παιδί.

Πρέπει αυτός που περνάει αυτή την ασθένεια, σ' αυτή τη δύσκολη δοκιμασία η ψυχολογία του να είναι πάρα πάρα πολύ ψηλή, να είναι θετική και να μην τον αφήνεις να πέφτει ψυχολογικά.